บทที่ 227: กลยุทธ์เสี่ยง

"ทูตหลวงมาถึงจิงโจว ย่อมต้องมาถึงเจียงหลิงเพื่อประกาศราชโองการก่อน จากนั้นจึงจะเดินทางไปเจรจากับชนเผ่าป่าเถื่อน หากจะสืบสวนสอบสวนอย่างละเอียด ก็เป็นเรื่องหลังจากกลับจากการเจรจาแล้ว หากเขาถูกทหารป่าเถื่อนสกัดสังหารระหว่างทางไปเจรจากับชนเผ่าป่าเถื่อน พวกท่านคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น?"

ทุกคนต่างตกใจกับความคิดนี้ ครุ่นคิดกันไปต่างๆ นานา ภายในห้องเงียบสนิทชั่วขณะหนึ่ง ข่งฉางอวี๋พึมพำ "นี่คือการเปิดศึก..."

"ถูกต้อง!" หลี่จิ้งเซวียนเลิกคิ้วขึ้น แล้วหันไปชี้:

"นี่คือการเปิดศึก! นี่คือการที่ชาวป่าเถื่อนใต้เปิดศึกกับราชวงศ์ฉีของเรา! ทั้งสองฝ่ายไม่มีทางประนีประนอมกันได้อีก! ถึงแม้ราชสำนักจะต้องการระงับเหตุการณ์ ก็มิอาจเอ่ยปากได้ จะต้องปราบปรามชนเผ่าป่าเถื่อนที่กระทำผิดให้ราบคาบเสียก่อน! แต่ราชสำนักย่อมไม่เต็มใจที่จะส่งกองทัพใหญ่ไปทำศึกกับชาวป่าเถื่อนไกลถึงจิงโจว หนึ่งคือเหนื่อยยากเปล่าประโยชน์ แต่ได้ความดีความชอบน้อย สองคือชนะไปก็ไม่นับว่ารุ่งโรจน์ แต่หากแพ้ก็จะเสียเกียรติภูมิ สามคือท้องพระคลังว่างเปล่า ทางเหนือก็มีอนารยชนคุกคาม ดังเช่นที่บุตรชายของกั๋วกงถูกลักพาตัวไปครั้งนี้ ราชสำนักส่งมาคือทูต มิใช่กองกำลังรักษาพระองค์ ดังนั้นหากไม่ถึงที่สุด องค์จักรพรรดิจะไม่ทรงให้ทัพหลวงต้องตรากตรำ แต่ภัยจากชาวป่าเถื่อนก็ยังต้องสงบลง ใครจะมาสงบ? เมื่อใดที่เปิดศึก จิงโจวก็จะกลายเป็นเขตสงคราม ไหนเลยจะมีผู้ใดเหมาะสมไปกว่าท่านอ๋องที่ประทับอยู่ที่จิงโจว? ท่านอ๋องเพียงแค่ใช้กลอุบายเล็กน้อย กระตุ้นให้ชนเผ่าป่าเถื่อนหลายเผ่าก่อกบฏพร้อมกัน! ราชสำนักย่อมต้องกลับมาตั้งสำนักผู้บัญชาการชาวหมานใต้อีกครั้ง เพื่อดูแลกิจการของชาวป่าเถื่อนใต้! นับตั้งแต่ราชวงศ์ฉีของเราก่อตั้งขึ้นมา ผู้บัญชาการชาวหมานใต้ล้วนควบตำแหน่งผู้ตรวจการมณฑลจิงโจว! ถึงเวลานั้น ท่านอ๋องก็จะควบตำแหน่งแม่ทัพใหญ่สองตำแหน่ง (กองทัพมณฑลจิงโจวและสำนักผู้บัญชาการชาวหมานใต้) ทั้งยังอาศัยสงครามนี้รวบอำนาจทหารทั้งหมดในจิงโจว! การสะสมกำลังพล การรวบรวมเสบียง การเก็บเกี่ยวเงินทอง ก็จะเป็นเพียงคำพูดของท่านอ๋องเท่านั้นมิใช่รึ? เมื่อครั้งนั้นอ๋องแห่งอวี้จางประทับที่จิงฉู่ ควบสองตำแหน่งใหญ่สองเมือง อำนาจมิมีผู้ใดเทียบได้! ข้าเห็นว่า ความรุ่งโรจน์ในอดีต วันนี้ ก็สามารถฟื้นคืนมาได้!"

หลี่จิ้งเซวียนพูดจบ ก็มีเสียง "ไม่เหมาะสม" ดังขึ้นหลายเสียง