บทที่ 230: คิ้วโก่งขมวดมุ่นหมายใด

ริมฝีปากเช็ดคราบไขมันจนเกลี้ยง ชามวางลงข้างซุปหางวัวที่เหลือ

หวังไท่ปล่อยชามลงอย่างอิ่มเอมใจ กล่าวอย่างทอดถอน "‘ละทิ้งเรื่องราวที่มิควรกล่าว มุ่งมั่นกินข้าวเพิ่มกำลังกาย’ คนเราไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ต้องกินให้ดีหน่อย กินดีแล้ว อารมณ์ก็จะดี ฝนหยวน เจ้าไม่กินบ้างรึ?"

ชายชุดดำปิดตาข้างหนึ่งมองจากชั้นบนลงมา ประสานมือกล่าว "ขอบคุณท่านผู้ใหญ่ ข้าไม่หิว"

"นี่มิใช่เรื่องหิวไม่หิว ช่างเถิด เจ้าเป็นคนไม่รู้จักหาความสุข... เจ้าเห็นความผิดปกติอะไรบ้างหรือไม่?"

ชายชุดดำกล่าว "เป็นยอดฝีมือทั้งสองคน คนที่สูงกว่าเพลงเตะดีมาก เพลงกระบี่ไม่สูงส่ง แต่ก็พอใช้ได้ ดูจากฝีมือของนางแล้ว ราวกับมีแนวทางของกองทัพอยู่..."