บทที่ 229: เชื่อหรือไม่

"ชาเย็นหนึ่งชาม"

ที่ร้านน้ำชาฝั่งตรงข้ามเหลาหรูอี้ เด็กสาวหน้าตาสะสวยเย็นชานั่งลง นางสวมเสื้อสีครามต้านลม หยกเขียวรูปวงแหวนสะท้อนแสงอาทิตย์ วางกระบี่ลงบนโต๊ะไม้หยาบ ยิ่งเพิ่มความองอาจผึ่งผายเล็กน้อย

เจ้าของร้านเหลือบมองหยกเขียวรูปวงแหวนนั้น รีบรับคำ แล้ววางงานที่ทำอยู่ รีบรินชามาให้เฉินชิงซานอย่างกระตือรือร้น "ชาเย็นหมักใหม่! แม่นางเชิญดื่มตามสบาย! ร้านน้ำชาของพวกเราถึงแม้จะเล็ก แต่ของว่างล้วนเป็นของที่บ้านทำขึ้นอย่างพิถีพิถัน มีขนมโมจินึ่งใหม่ ขนมเปียกปูนกลีบกุหลาบ เห็ดหูหนูคลุกซอสเมล็ดสน รากบัวคลุก และเป็ดพะโล้ตุ๋นใหม่ รสชาติไม่แพ้เหลาสุราใหญ่ๆ เลยขอรับ ลูกค้าเก่าหลายคนเดินทางมาจากไกลก็เพื่อมากินนี่แหละ..."

"ไม่เอา" เฉินชิงซานไม่สนใจ สายตาหงส์ที่สดใสสวยงามมองไปยังประตูเหลาหรูอี้

เจ้าของร้านจำต้องเดินจากไป ในใจรู้สึกเสียดายอย่างยิ่ง เห็นเฉินชิงซานมองไปยังเหลาสุราฝั่งตรงข้ามเป็นระยะ ราวกับกำลังรอใครบางคน ความคิดหนึ่งจึงผุดขึ้นมา เขาเปิดฝาหม้อเก่าใบหนึ่ง ในไอความร้อนที่พลุ่งพล่าน กลิ่นเนื้อหอมฟุ้งอบอวล