บทที่ 232: การเป็นนักโทษ

ภูเขาที่ว่างเปล่ามีแต่สีเทา น้ำก็เป็นสีเทา ข้างก้อนหินที่โผล่ออกมาก็มีคนสีเทาผู้หนึ่งนั่งยองๆ อยู่ กำลังใช้กิ่งไม้เขียนอักษรบนพื้นโคลน

หลิ่วเฉิงมิใช่ว่าไม่คิดจะหนี บัดนี้ข้างกายไม่มีผู้ใดเฝ้าดูอยู่ ดูเหมือนเป็นโอกาสที่ดีในการหลบหนี ยิ่งไปกว่านั้นในช่วงเวลานี้เขาได้สำรวจเส้นทางรอบๆ จนเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว แต่ก็เพราะเขาทราบเส้นทางดีแล้ว เขาจึงยิ่งหนีไม่ได้

ทางทิศตะวันตก ข้ามร่องน้ำที่ตายแล้วนี้ไป คือป่ากว้างใหญ่ไพศาล ภายในมีหมาป่าและหมี ชาวป่าเถื่อนมักจะเข้าไปล่าสัตว์ ถึงแม้เขาจะไม่ถูกสัตว์ป่ากิน ถึงแม้เขาจะโชคดีไม่หลงทาง สุดท้ายก็ยังต้องถูกชาวป่าเถื่อนจับกลับมาอยู่ดี เพราะในป่าดิบนั้น เขาไม่มีทางวิ่งหนีพ้นชาวป่าเถื่อนเหล่านั้นไปได้อย่างแน่นอน

ทิศตะวันออกคือค่ายชาวป่าเถื่อน ทิศเหนือมีคนเฝ้า ทิศใต้คือหน้าผาสูงชัน ดังนั้นเว้นเสียแต่ว่าเขามีความสามารถที่จะปีนหน้าผาที่เรียบเนียนนั้นขึ้นไปได้ มิฉะนั้นก็ไม่มีทางหนีรอดไปได้โดยสิ้นเชิง

อันที่จริงในช่วงแรก การเฝ้าระวังเขายังคงเข้มงวดมาก แต่ต่อมาเหล่าชาวป่าเถื่อนก็เห็นว่าไม่จำเป็นต้องจับตาอย่างใกล้ชิดเช่นนั้นอีก หลังจากที่เขาพยายามหลบหนีล้มเหลวถึงสองครั้ง และถูกจับมาทรมานเฆี่ยนตีอย่างโหดเหี้ยม บัดนี้ก็ไม่มีใครคอยเฝ้าดูเขาอีกแล้ว