บทที่ 233: ที่เรียกว่าธรรมเนียมตระกูล

หวังหยางรู้ว่าลุงที่หลิ่วถานพูดถึงคือใคร ตอนที่เพิ่งข้ามภพมา ได้อาศัยการอวดอ้างสถานะ ได้กล่าวถึงลุงคนที่สองของเขาว่าเป็นซ่านฉีซื่อหลาง อยู่หลายครั้ง ไม่รู้ว่าเรื่องแพร่ออกไปได้อย่างไร ภายหลังจึงได้รู้จากเซียวเป่าเยว่ว่า ในราชสำนักมีซ่านฉีซื่อหลางที่แซ่หวังอยู่จริง! เขาก็เดาเจตนาของหลิ่วถานได้ในทันที นี่คือถึงเวลาที่ต้องจ่ายภาษีสำหรับการโอ้อวดแล้ว

หวังหยางไม่ได้ปกปิดมือที่สั่นของตนเอง แต่กลับวางไข่เป็ดลงบนจานอย่างเป็นธรรมชาติ เช็ดมือไปพลาง มองไปยังหลิ่วถานไปพลาง ถามอย่างสงสัย:

"ลุงคนไหนของข้า?"

สายตาของหลิ่วถานประหลาดใจ "ก็ท่านหวังซ่านฉีไงขอรับ มีราชโองการลงมาเมื่อเดือนที่แล้ว แต่งตั้งท่านลุงถืออาญาสิทธิ์ไปบรรยายพระราชโองการที่ดินแดนป่าเถื่อน ดูแลกิจการของชาวป่าเถื่อนเหมินหยางโดยเฉพาะ ท่านลุงออกเดินทางไปแล้ว คาดว่าคงจะมาถึงในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้ ท่านไม่ทราบรึ?"

หวังหยางส่ายหน้า "ท่านลุงไม่ค่อยพูดเรื่องราชการกับข้า"