บทที่ 236: พระราชทานสมรส

อ๋องแห่งปาตงรู้สึกไม่สบอารมณ์

นับตั้งแต่เขาส่งคนไปมอบเงินสามแสนอีแปะให้หวังหยาง เขาก็เอาแต่ทำหน้าบึ้งตึงไม่พูดจา หวังอี้จึงกล่าวสัพเพเหระอีกสองสามประโยค เห็นสีหน้าของอ๋องแห่งปาตงไม่สบายใจ ก็รู้มารยาทดี ลุกขึ้นทูลลา:

"ข้ายังต้องไปประกาศราชโองการที่จวนหัวหน้าเสมียน ไม่รบกวนท่านอ๋องแล้ว รอข้าเดินทางกลับมาจากการเป็นทูต พอดีกับงานมงคลของท่านอ๋อง ถึงเวลานั้นจะต้องมาขอสุรามงคลดื่มให้ได้"

สีหน้าของอ๋องแห่งปาตงผ่อนคลายลงเล็กน้อย:

"แน่นอนอยู่แล้ว เพียงแต่หวังว่าซ่านฉีจะไม่เดินทางกลับล่าช้า"