บทที่ 237: เสือสองตัว

"......บทความนั้นเป็นกิจการอันยิ่งใหญ่ของประเทศชาติ เป็นความสำเร็จอันอมตะ ทว่าสิ่งที่สำเร็จอันอมตะนั้น ไฉนจะมีเพียงบทความเล่า? ท่านยวี่จวินกงเคยกล่าวไว้แล้วว่า ‘การขึ้นเหวินหลิ่งเอ๋อเหมยแล้วกลับมา นับเป็นความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ที่ไม่ตาย’ การขึ้นไปเยือน มองวิวไกล สะบัดชายเสื้อขยายขอบเขตจิตใจ นี่คือการกระทำอันยิ่งใหญ่ของบุรุษ ไม่ด้อยไปกว่าบทความเลย..."

"ท่านลุง—"

"ท่านลุงรู้ว่าพวกเจ้าที่เป็นผู้ศึกษาเล่าเรียน ย่อมให้ความสำคัญกับเรื่องบทความเป็นอย่างยิ่ง แต่ความสำคัญของบทความนั้น อยู่ที่การบรรจุวิถี ทว่าท่านลุงเห็นว่า ผู้ที่บรรจุวิถีมิได้มีเพียงบทความเท่านั้น ภูเขาและสายน้ำก็มีเช่นกัน ยอดเขาสูงตระหง่านเพื่อเป็นกระดูกสันหลังของฟ้าดิน แม่น้ำและทะเลลอยอยู่บนฟ้าเพื่อเป็นศูนย์กลางแห่งการสร้างสรรค์ นี่คือบทความที่ฟ้าดินจารึกไว้ ถึงแม้จะไม่มีอุปกรณ์พู่กันและหมึก แต่ก็สามารถบรรจุวิถีไว้ในความเงียบ ในความเปลี่ยนแปลงอันยิ่งใหญ่ ดังนั้นจึงกล่าวว่า ‘ภูเขาและสายน้ำใช้รูปลักษณ์ประโลมวิถี’..."

"ท่านลุง ที่จริงแล้วข้า—"

"ท่านลุงเข้าใจ ที่จริงแล้วเจ้าคิดว่าแม้ภูเขาและสายน้ำจะมีวิถี แต่การแสวงหาวิถีมิได้จำเป็นต้องไปที่ภูเขาและสายน้ำ ความเห็นนี้ดี! ก่อนหน้านี้จงปิ่งเคยกล่าวไว้ว่า ‘ความชราและความเจ็บป่วยมาถึงพร้อมกัน เกรงว่ายากจะเที่ยวชมภูเขาที่มีชื่อเสียงได้ทั่ว ดังนั้นจึงทำได้เพียงสงบใจเพ่งมองวิถี นอนแล้วท่องโลก’ การนอนแล้วท่องโลกนี้ดีตรงที่ไม่ต้องเหนื่อยยากจากการเดินทาง ไม่ติดอยู่ในพันธนาการของโลกีย์ ทำให้ผู้คนสามารถมองเห็นความยิ่งใหญ่ของฟ้าดินได้ภายในห้องเล็กๆ ร่างกายถึงแม้จะถูกจำกัดอยู่ในพื้นที่สี่เหลี่ยม แต่จิตใจได้โลดแล่นไปไกลนับหมื่นลี้แล้ว..."