บทที่ 238: ยามราตรีใกล้จะมาเยือน

อีกาดำร้องโหยหวน เงาสะท้อนสับสน ยามเย็นใกล้จะมาเยือน

ภายในจวนหัวหน้าเสมียนจิงโจวที่กว้างใหญ่ มีเพียงหลิวอิ๋นและคนในครอบครัวห้าคน พร้อมกับบ่าวรับใช้ไม่กี่คนคุกเข่าอยู่กลางลาน อาจารย์ผู้ตรวจการจางปิน นำกลุ่มทหารราชการเดินเข้ามาเรียงแถวอย่างสงบ

ความมืดมิดยามเย็นกดทับลงมา ทำให้เงาของผู้คนทอดยาว หลิวอิ๋นเอาหน้าผากแนบพื้นเย็นเยียบ ได้ยินเสียงสะอื้นของคนในครอบครัวที่พยายามข่มกลั้นอยู่เบื้องหลัง

องครักษ์ราชทูตสิบสองนายสวมชุดผ้าขาวจากยวี่หลิน คาดดาบเหล็กกล้าที่ผ่านการหลอมนับร้อยรอบไว้ที่เอว ยืนเรียงเป็นแถว รูปร่างสูงสง่าดุจต้นสน หวังอี้ยืนอยู่บนบันได ถือราชโองการผ้าป่านสีเหลือง น้ำเสียงเย็นชาดังสะท้อนก้องอยู่ในจวนหัวหน้าเสมียนที่เงียบสงัดจนแทบจะหายใจไม่ออก:

"สำนักเหมินเซี่ย: อัน ‘คัมภีร์ชุนชิว’ นั้นมีหลักการลงโทษตามเจตนา เป็นสิ่งที่จารีตต้องลงโทษ ‘คำสั่งประจำเดือน’ กำหนดกฎหมายที่เข้มงวด การลงโทษจึงมิอาจผ่อนปรนตามกาลเวลา หลิวอิ๋น หัวหน้าเสมียนจิงโจวควบตำแหน่งเจ้าเมืองหนานจวิ้น เดิมเป็นสามัญชนผู้ต่ำต้อย ไร้ซึ่งชื่อเสียงและคุณธรรม อาศัยจังหวะเวลาแห่งความโชคดี จึงได้กุมอำนาจสำคัญโดยพลัน ด้วยความสามารถอันน้อยนิด กลับได้รับมอบหมายหน้าที่ในหัวเมือง มิได้คิดถึงการตอบแทน กลับกระทำการโหดเหี้ยม ทะเยอทะยานก่อคดีอาญา รุกล้ำชนชั้นสูงโดยมิชอบ เหยียบย่ำบัณฑิตผู้ทรงความรู้ ใช้อุปกรณ์ทรมานสามอย่างลงโทษอย่างไร้ความปรานี ทำลายความหวังของข้าราชการผู้มีคุณธรรม ละทิ้งหลักการสอบสวนห้าประการ เป็นเหตุให้สถานศึกษาต้องหยุดเรียน เสียงตำหนิดังก้องไปตามท้องถนน ยุ้งฉางถูกทอดทิ้ง เสียงคร่ำครวญแพร่ไปทั่วบ้านเมือง นี่มิใช่เป็นข้อพิสูจน์ของการใช้อำนาจส่วนตัว ข่มเหงผู้ใต้บังคับบัญชาอย่างรุนแรงรึ? มีคำสั่งให้ถอดถอนตำแหน่งหน้าที่ทั้งหมดทันที ลดตำแหน่งลงให้อยู่ในมณฑลนี้ และแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งผู้ช่วยหน่วยงานชลประทาน ให้ผู้ที่เกี่ยวข้องแจ้งให้ทราบ และดำเนินการตามคำสั่งโดยเร็ว วันที่สิบสองเดือนเจ็ด ปีหย่งหมิงที่แปด (วันที่ออกราชโองการ) หวังอี้ ผู้ให้คำปรึกษาราชสำนักและขุนนางผู้รับผิดชอบ เป็นผู้ประกาศ"