บทที่ 250: การต่อรอง (ตอนกลาง)

หลิ่วถานครุ่นคิด "คณะทูตมีคนมากมายถึงเพียงนี้ เรือเพียงลำเล็กๆ ลำเดียว เกรงว่าจะไม่พอ"

เขาหันไปมองเฟิงอี๋หลิง "ท่านอาเฟิง สามารถใช้เรือใหญ่ได้หรือไม่? หรือเตรียมเรือเล็กให้มากขึ้น?"

เฟิงอี๋หลิงกล่าว "เกรงว่าจะไม่ได้ขอรับ บริเวณนี้ทางน้ำตื้นและแคบ ลึกไม่เกินสองสามจั้ง ส่วนที่ตื้นที่สุดก็เพียงห้าฉื่อ ส่วนที่กว้างที่สุดก็ราวสิบห้าถึงสิบหกจั้ง และเฉพาะที่หาดหู่โถวจะแคบลงไปอีก เรือที่กินน้ำลึกเกินสามฉื่อจะไม่สามารถใช้ได้ ส่วนเรือเล็กนั้น ลำเล็กที่กว้างเพียงจั้งกว่าๆ สามารถแล่นคู่กันได้มากที่สุดเพียงสองสามลำเท่านั้น บริเวณหาดทรายก็ไม่กว้างนัก จอดเรือได้ไม่กี่ลำ"

หลิ่วถานถามต่อ "มากที่สุดจอดได้กี่ลำ? ถึงแม้จะแล่นคู่กันได้ไม่มาก แต่สามารถสับหว่างกันเป็นแถวหน้าหลังได้ คณะทูตมีคนทั้งหมดหนึ่งร้อยยี่สิบแปดคน ท่านอาเฟิงคำนวณดูว่าควรใช้เรือกี่ลำจึงจะเหมาะสม"

เฟิงอี๋หลิงมีสีหน้าลำบากใจ ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี