บทที่ 251: การประลอง (ตอนจบ)

ครั้งนี้ หลิ่วถานไม่ฟังคำพูดของหวังหยาง สายตามุ่งมั่น:

"ตำราพิชัยสงครามกล่าวว่า ‘ผลักไปสู่แดนตายแล้วจึงจะมีชีวิตรอด วางไว้ในแดนพินาศแล้วจึงจะคงอยู่’ บัดนี้กองทัพของเราขึ้นฝั่งแล้ว สู้แบบหลังชนน้ำ ผู้คนย่อมต้องสู้ตาย นั่นคือกลยุทธ์ของหานซิ่นในการทำลายรัฐจ้าว! บัดนี้ก็สามารถใช้ได้!"

หวังหยางกล่าวปฏิเสธอย่างเด็ดขาด:

"ใช้ไม่ได้! หานซิ่นทำลายรัฐจ้าว ก่อนอื่นใช้คนนับหมื่นตั้งกระบวนทัพหลังชนน้ำ นี่คือกองทัพหลักที่ตั้งมั่นไว้ก่อน ต่อมาแสร้งทำเป็นพ่ายแพ้ล่อศัตรู ทหารม้าเบาสองพันคนยึดป้อมปราการของรัฐจ้าว นี่คือกองกำลังพิสดารที่ตามมา กำลังทัพฮั่นมีน้อย ง่ายต่อการถูกล้อม หลังชนน้ำตั้งค่าย ไม่ต้องกังวลเรื่องข้างหลัง ดังนั้นจึงสามารถใช้ภูมิประเทศมาเสริมความบกพร่องของกำลังทหาร รักษาความกว้างของกระบวนทัพให้เท่าเทียมกับศัตรู นี่คือการเข้าใจสถานการณ์ มีกองทัพหลักที่ตั้งมั่นเป็นฐาน นี่คือความถูกต้อง มีการโจมตีจุดอ่อนอย่างฉับพลัน นี่คือความพิสดาร เมื่อความถูกต้องและความพิสดารครบถ้วน จึงสามารถใช้สถานการณ์ได้ ทั้งสามสิ่งนี้ครบถ้วนแล้ว จึงจะสามารถผลักไปสู่แดนตายแล้วจึงจะมีชีวิตรอด! หม่าซู่ไม่รู้เรื่องนี้ มีแต่ความถูกต้องแต่ไร้ความพิสดาร ทั้งยังไม่สามารถสังเกตการณ์สถานการณ์ได้ ดังนั้นจึงติดอยู่ในแดนตายแต่ไม่สามารถมีชีวิตรอดได้ กล้าถามท่านพี่หลิ่วว่า การรบนี้อะไรคือความถูกต้อง อะไรคือความพิสดาร แล้วจะเข้าใจสถานการณ์ได้อย่างไร?"

"นี่..." หลิ่วถานตอบไม่ได้