บทที่ 252: ไร้กังวล

"ดี ดี ดี! กงอวี้เอ๋ย กงอวี้ เจ้าเป็นจางเหลียงของข้าจริงๆ! ประโยคนั้นว่าอย่างไรนะ?"

ข่งฉางอวี๋โค้งกายเตือน "วางแผนในกระโจมบัญชาการ ชัยชนะอยู่ไกลนับพันลี้"

"ไม่เลว ไม่เลว ก็ประโยคนี้แหละ ข้าได้กงอวี้แล้ว ก็สามารถไร้กังวลได้!"

อ๋องแห่งปาตงรู้สึกว่าการกระทำของตนเองเมื่อครั้งก่อนไม่ค่อยเหมาะสมนัก ไม่ใช่ว่าไปด่าหลี่จิ้งเซวียนอะไร แต่ในเมื่อการตายของหวังหยางเป็นเรื่องที่แน่นอนแล้ว ในสถานการณ์ที่สำคัญเช่นนี้ ไม่ควรจะทำให้ลูกน้องผู้มีความสามารถต้องขุ่นเคืองใจเพราะคนนอกที่กำลังจะตาย หลี่จิ้งเซวียนถึงแม้จะน่ารังเกียจในบางครั้ง แต่ความสามารถก็มิอาจปฏิเสธได้ ในเมื่อต้องการจะพึ่งพา ก็ควรจะปลอบประโลมให้เหมาะสม เพื่อไม่ให้เขาสะสมความขุ่นเคืองในใจ

ดังนั้นวันนี้อ๋องแห่งปาตงจึงกล่าวชมหลี่จิ้งเซวียนหลายประโยค ตามปกติแล้วเมื่อได้รับคำชมเช่นนี้จากท่านอ๋อง หลี่จิ้งเซวียนควรจะถ่อมตนหรือแสดงความจงรักภักดีกลับไป แต่หลี่จิ้งเซวียนกลับราวกับไม่ได้ยินอะไรเลย จ้องมองไปยังกระบะทราย ราวกับไม่มีเจตนาจะตอบคำเลยแม้แต่น้อย