บทที่ 268: ต้นเลมอน

ลมกรรโชกพัดคมดาบ โลหิตย้อมไม้ไผ่ลายพร้อย เฉินชิงซานใช้ทวนดุจมังกร สังหารคนไปอีกหนึ่ง! ฝ่ายนักฆ่าถึงแม้คนจะน้อย แต่ทุกคนล้วนเป็นยอดฝีมือ ทุกคนล้วนเป็นทหารตาย! ไม่รู้ว่าได้รับคำสั่งตายมา หรือมีเหตุผลอื่นใด หลังจากหัวหน้าตายแล้ว ก็ไม่แตกทัพ ไม่ถอยหนี ไม่สนใจรูปขบวนหรือการแบ่งหน้าที่สกัดกั้นใดๆ ทุกคนพุ่งเป้าไปที่หวังหยางราวกับจะ "ตัดหัว" เริ่มการโจมตีอย่างเต็มกำลัง ราวกับยอมสละชีวิต!

ในป่าไผ่ บัดนี้มีศพนอนระเกะระกะอยู่แล้ว ทั้งสองฝ่ายต่างก็บาดเจ็บล้มตายไม่น้อย แต่ฝ่ายหวังหยางคนมากกว่า อีกฝ่ายก็โจมตีอย่างวุ่นวาย ขอเพียงประคองตัวอยู่ได้ ชัยชนะก็สามารถกำหนดได้แล้ว แต่ฝ่ายตรงข้ามจงใจมาเพื่อ "ตัดหัว" ฝีมือก็ดีเยี่ยม บัดนี้ไม่สนใจจุดอ่อนของตนเองเลยแม้แต่น้อย ราวกับสุนัขบ้าแย่งอาหาร เสือคลั่งหลุดออกจากกรง! ถึงขนาดพุ่งมาถึงตัวหวังหยางติดต่อกันสองครั้ง! ล้วนถูกเฉินชิงซานปัดป้องไว้ด้วยความพยายามอย่างยิ่ง!

ทวนยาวใช้กำลังมาก เฉินชิงซานต่อสู้มาถึงตอนนี้ ก็เริ่มอ่อนแรงแล้ว ในความโกลาหล ปกป้องหวังหยาง ต่อสู้ไปพลาง ถอยไปพลาง ตลอดทางไปยังทิศตะวันออก เมื่อมาถึงร่องหุบเขาแห่งหนึ่ง ทั้งสองคนก็เหนื่อยล้าจนหมดแรง โดยเฉพาะเฉินชิงซาน หลังจากต่อสู้ดุเดือดแล้วยังต้องแบกทวนวิ่งมาไกลถึงเพียงนี้ แทบจะหมดแรง

ในร่องหุบเขามีหินแหลมคมมากมาย ระหว่างหินมีลำธารเล็กๆ หวังหยางรู้ว่า ที่นี่คือร่องเขาล้มกระถาง ทางตะวันออกไปไม่ไกลก็คือป่าต้นอู๋จิ่ว

เขาประคองเฉินชิงซาน นั่งลงหน้าหินทรายที่ค่อนข้างแห้งแห่งหนึ่งข้างร่องหุบเขา เฉินชิงซานหลังเพิ่งจะแตะหินทราย ตาพลันมืดลง เอนตัวไปด้านหลัง—