บทที่ 269: เป็นทูตในดินแดนชาวป่าเถื่อน

"หยันเซียนผ่ายผอมลงมาก เกรงว่าจะฟื้นฟูได้ยาก ตอนที่เริ่มป่วยนั้น ข้ากังวลว่าเรื่องจะไม่จบลงแค่นี้..."

ในจวนผู้ว่าเมืองเหวินหยาง หลิ่วถ่าน ผู้ว่าคนใหม่ ยืนอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ กำลังใช้พู่กันเขียนคัดลายมือชิ้นหนึ่ง เมื่อเขียนถึงประโยคที่ว่า "จื่อหยางพึ่งมาเป็นนาย ข้าไม่สามารถบอกได้หมด" พลันหยุดชะงัก หมึกเข้มไหลทะลักจากปลายพู่กัน แผ่ซ่านเป็นกลุ่มเมฆดำ กลืนกินตัวอักษร "หยาง" ไปครึ่งหนึ่ง

หลิ่วถ่านวางพู่กัน คิ้วขมวดแน่น ถอนหายใจ:

"คนธรรมดาเวลาเขียนหนังสือ หากใช้หมึกเข้มเพื่อให้ได้ความหนักแน่น ก็ง่ายที่พู่กันจะตาย แต่ลู่ผิงหยวนใช้พู่กันหยาบ กระดาษหยาบ เขียนตามใจ กลับได้ความเป็นธรรมชาติโดยแท้ นี่คือพลังชีวิตในใจที่ยากจะเข้าถึง รสนิยมของยอดฝีมือ ไม่อาจบังคับให้เกิดด้วยกำลังคนได้เลย..."

ผู้เป็นกงแห่งหลิ่วมีความสามารถทั้งบุ๋นบู๊ เฟิงอี๋หลิงติดตามข้างกายมาตลอด ย่อมมีสายตาพอสมควร เขามองดูตัวอักษรของหลิ่วถ่าน แล้วกล่าวว่า: