บทที่ 272 มิตรสหายมาจากแดนไกล

"อย่าไปมองว่าฝ่ายสนับสนุนการรบใช้เรื่องธรรมเนียมและคุณธรรมอันยิ่งใหญ่จนได้เปรียบไปชั่วคราว แต่พวกเขามีจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุด!"

หวังหยางลดเสียงลงกะทันหัน มองชายหนุ่มชาวป่าเถื่อนอย่างลึกลับ แล้วถามว่า: "นายน้อยพอจะเดาได้หรือไม่?"

ชายหนุ่มตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ ส่ายศีรษะเล็กน้อยอย่างเคร่งเครียด

แววตาของหวังหยางฉายประกายวูบหนึ่ง มุมปากปรากฏรอยยิ้มเยาะเย้ย ทอดเสียงยาว กังวานออกไปอย่างช้าๆ:

"พวกเขาน่ะ..."