บทที่ 271 อุปมาแดนเถื่อน

"นายน้อยชอบผ้าไหมทอลาย เช่นนั้นย่อมต้องรู้ว่าผ้าไหมทอลายนั้นทอขึ้นจากเส้นไหม ผิวเผินของผ้าไหมทอลายดูเรียบลื่นราวผิวกระจก ไร้ร่องรอยให้ค้นหา แต่ความจริงแล้วภายในมีเส้นด้ายนับพันนับหมื่น พัวพันกันยุ่งเหยิง นี่ก็เหมือนกับแคว้นฉีของพวกเรา ในสายตาคนนอก แคว้นฉีก็คือแคว้นฉี หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวคล้ายแผ่นเหล็ก แต่ความจริงแล้วความสัมพันธ์ภายในนั้นซับซ้อน ต่างฝ่ายต่างก็มีแผนการของตน..."

สิ่งที่หวังหยางพูดนั้นเป็นเรื่องไร้สาระที่ถูกต้อง

ที่ว่าถูกต้องก็เพราะความจริงเป็นเช่นนั้น ที่ว่าไร้สาระก็เพราะหากเปลี่ยนประธานของประโยค "แคว้นฉี" เป็นกลุ่มการเมืองอื่นใด ก็ยังคงฟังขึ้น ความสัมพันธ์ซับซ้อน? ยิ่งคนมากความสัมพันธ์ก็ยิ่งซับซ้อน ต่างฝ่ายต่างมีแผนการ? ขอแค่เป็นคนก็ย่อมมีแผนการ!

แต่พอหวังหยางนำเสนอออกมาเช่นนี้ กลับคล้ายกับว่ากำลังจะเปิดเผยความลับภายในอะไรบางอย่าง! โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเข้าหูของชายหนุ่มชาวป่าเถื่อน ทั้งรู้สึกว่าจริงแท้และน่าเชื่อถือ ทั้งยังรู้สึกว่าอีกฝ่ายดูเหมือนจะมีความจริงใจอยู่บ้าง ถึงกับยอม "เปิดเผยจุดอ่อนของตนเอง"! อดไม่ได้ที่จะตั้งใจฟังมากขึ้นอีกเล็กน้อย

หวังหยาง "เปิดเผยจุดอ่อน" ต่อไป: