บทที่ 279 หัวหอกดีบุกชุบเงิน

หลิ่วเฉิงเคยดูถูกพฤติกรรม "ไม่ทำมาหากิน" เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับการค้าขายของหวังหยางอย่างมาก เขาคิดไม่ตกว่า ด้วยความรู้ความสามารถ ด้วยชาติตระกูลเช่นหวังหยาง เหตุใดจึงได้กระตือรือร้นในเรื่องต่ำต้อยของพ่อค้านัก? แน่นอนว่า ตอนนั้นเขาเกลียดหวังหยางจนแทบกระอักเลือด จะมีอารมณ์มาคิดไตร่ตรองอะไร เพียงคิดว่าหวังหยางถูกความโลภบังตา ยอมลดตัวลงไปต่ำทราม เห็นแก่เงินจนเป็นนิสัย ไร้ยางอายสิ้นดี!

ดูเหมือนก็ไม่ได้พูดผิด?

ดังนั้น ต่อให้เป็นวันเทศกาลตวนอู่ ที่บ้านตระกูลยหวีถูกหวังหยางต้อนจนจนมุม พูดไม่ออก และแทบจิตใจแตกสลาย เขาก็ยังไม่ยอมก้มหัวให้กับ “ทฤษฎีเพ้อเจ้อผิดเพี้ยน” ของหวังหยาง กลับยิ่งมองว่าหวังหยางเป็นพวกวาจาจอมปลอมแต่ถกเถียงเก่ง เป็นคนชั่วที่เจ้าเล่ห์ที่สุด

ภายหลังถูกชาวป่าเถื่อนจับตัวไป ช่วงแรกเลอหลัวหลัวยังให้คนดูแลเขาอยู่บ้าง ชีวิตเขาก็ยังพอกล้อมแกล้มไปได้ แต่พอเลอหลัวหลัวไม่มาหาเขาอีก พวกคนป่าเถื่อนเหล่านั้นก็ค่อยๆ ปฏิบัติต่อเขาอย่างตามสะดวก พอหลังจากที่เขาหลบหนีไม่สำเร็จ ก็เรียกได้ว่าถูกทุบตีรังแกจนอ่วม สภาพความเป็นอยู่ก็ยิ่งเลวร้ายลง ตอนนั้นเขายังไม่รู้จักพวกเลอหม่า ไม่มีการดูแลจากสี่สาว สิ่งของที่เป็นของเขามีเพียงชามแตกๆ ใบหนึ่งกับเสื่อหญ้าขาดๆ ผืนหนึ่ง แม้แต่ข้าวยังไม่พอกิน นั่นคือช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดของเขา

ช่วงนั้น เขาอยากกินเนื้อจนแทบคลั่ง เป็นการคลั่งจริงๆ มีอยู่ครั้งหนึ่ง เขาเห็นกระดูกท่อนใหญ่ที่คนป่าเถื่อนโยนทิ้งไว้ ปลายกระดูกทั้งสองข้างถูกแทะจนขึ้นเงา แต่ตรงข้อต่อช่วงกลางยังมีเส้นเอ็นและเนื้อติดอยู่สองก้อนใหญ่ๆ ที่ยังแทะไม่หมด เนื้อทั้งสองก้อนใหญ่นั่น!! สีแดงคล้ำ ดูท่าทางก็น่าจะต้มจนเปื่อยนุ่ม สะท้อนแสงแดดเป็นมันวาว เขาได้แต่กลืนน้ำลาย ด้วยอารมณ์ชั่ววูบก็ก้มลงเก็บมันขึ้นมา คิดจะเอาเข้าปากแทะ