บทที่ 280 ลูกศิษย์คนนี้สอนได้

อาภรณ์สีเหลืองอ่อน ผมยาวสลวยสีดำขลับ เซี่ยซิงหานคุกเข่านั่งอยู่หน้าโต๊ะ ใช้นิ้วมือทั้งสองเคาะฝ่ามือ ขมวดคิ้วมองเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะราวกับหิมะโปรยปราย

ครู่ต่อมา นิ้วก็หยุดลง หยิบเศษกระดาษชิ้นหนึ่งขึ้นมา ค่อยๆ วางลงตรงกลางโต๊ะ

บนเศษกระดาษวาดรูปกิ่งหลิว กิ่งก้านแข็งแกร่งดั่งคมกระบี่ แต่ใบกลับอ่อนนุ่มห้อยระย้าดั่งเส้นไหม ระหว่างความเข้มและความจางของสีหมึกแฝงไว้ด้วยท่วงท่าอันสง่างามโดดเดี่ยว ราวกับหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี พร้อมที่จะโบยบินทะยานขึ้นไปพร้อมกับกระดาษทั้งแผ่นได้ทุกเมื่อ ปลายกิ่งหลิวยิ่งเอนเฉียงออกไป ไม่เป็นไปตามแบบแผนแต่กลับเผยให้เห็นจังหวะที่คล่องแคล่วเป็นอิสระ

เซี่ยซิงหานจ้องมองกิ่งหลิว เหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หาเศษกระดาษชิ้นที่สองออกมา

บนเศษกระดาษชิ้นที่สองวาดรูปเข็มขัดเส้นหนึ่ง คราวนี้วาดอย่างเรียบง่าย มีเพียงไม่กี่ฝีแปรง พอให้ดูออกว่าเป็นรูปร่าง หากคนอื่นไม่ตั้งใจมอง อาจจะคิดว่าเป็นเชือกเส้นหนึ่ง