บทที่ 28 เสื้อเจียอีสีขาวอันสง่างาม

เล่อจ้านได้ยินดังนั้นก็หยุดมือทันที

“ใคร? ใครอยู่ที่นั่น?” เล่อเสี่ยวผังตะลึงไป

“ข้าถามเจ้า! บทกวีนี้ใครเป็นคนเขียน?!” เล่อจ้านโยนกระดาษยับยู่ยี่แผ่นหนึ่งลงตรงหน้าเล่อผัง เล่อผังตะลึงงัน นี่ไม่ใช่จดหมายที่ตนเองส่งให้แม่นางเซี่ยรึ? มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร!

“รีบพูด!” เล่อจ้านยกไม้หวายขึ้นมาทำท่าจะตีอีก เล่อผังรีบใช้แขนบัง: “อย่าๆๆ! นี่...นี่ข้าเขียนเอง”

“ตอแหล!” เล่อจ้านฟาดลูกชายไปอีกหนึ่งที “ไม่ต้องพูดถึงลายมือเลย แค่ความรู้ในสมองเจ้าข้าจะไม่รู้ได้อย่างไร? จะเขียนบทกวีแบบนี้ออกมาได้รึ?!”

เล่อผังเห็นเรื่องแดงขึ้นมาแล้ว ไม่อยากจะลากหวังหยางเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย จึงกัดฟันกล่าว: “ช่วงนี้ลูกกำลังหัดเขียนบทกวี มี...ความก้าวหน้า...อ๊า—พ่ออย่าตีตรงนี้! เจ็บ! อ๊า—”

“ยังจะมีความก้าวหน้าอีกรึ? พเนจรท่องยุทธภพพร้อมสุรา! นี่เป็นสิ่งที่เจ้าจะเขียนออกมาได้รึ?! เจ้าคิดว่าเจ้าคือเฉินซือหรือหร่วนจี๋รึ?!” เฉาจื๋อมีพระราชทานนามว่า “เฉินซือหวัง” ดังนั้นคนโบราณจึงนิยมใช้คำว่า “เฉินซือ” แทนเฉาจื๋อ เฉาจื๋อและหร่วนจี๋ในสายตาของคนยุคนั้นล้วนเป็นปรมาจารย์ด้านการเขียนบทกวี เทียบเท่ากับการพูดถึงหลี่ไป๋และตู้ฝู่ในปัจจุบัน

“เอวบางร่างน้อยเบาดั่งฝ่ามือ! เฮะๆ ประโยคดี ประโยคดี!” เล่อจ้านตีไปพลางท่องไป ท่องจนค่อนข้างเคลิบเคลิ้ม การตีก็ตีอย่างมีจังหวะจะโคน เซี่ยซิงหานที่นั่งอยู่ในโถงด้านหลังได้ยินเล่อจ้านท่องประโยคเหล่านี้อย่างตื่นเต้น คิ้วโก่งขมวดเข้าหากัน มือเรียวงามกำแน่นเล็กน้อย

“ข้าจะตีเจ้าให้เบาในฝ่ามือ! ข้าจะตีเจ้าให้เบาในฝ่ามือ!”

“พ่อ! อย่า...อย่าตีแล้ว! ไม่...ไม่ใช่ข้าเรียก...ไม่ใช่...ไม่ใช่ข้าเขียน!” เล่อผังทนไม่ไหวแล้วจริงๆ “แล้วใครเป็นคนเขียน?!” เล่อจ้านถามเสียงเข้ม

“เป็น...คนที่ข้าเจอในร้านเหล้า”

“ชื่อ?” เล่อจ้านจ้องเล่อผัง สายตาลุกวาว เซี่ยซิงหานตั้งใจฟังอย่างเงียบๆ

เล่อผังสูดหายใจเข้าลึกๆ ร้องไห้: “ข้าไม่รู้! เขาไม่ได้บอกชื่อข้า!”

“แล้วเจ้าไม่รู้จักถามรึ! พเนจรท่องยุทธภพพร้อมสุรา เอวบางร่างน้อยเบาดั่งฝ่ามือ! เจ้าเห็นสองประโยคนี้แล้วกลับไม่ถามชื่อ? ข้ามีลูกโง่เง่าแบบเจ้าได้อย่างไร!” เล่อจ้านโกรธจัด เริ่มตีลูกชายอีกครั้ง

“ท่านเล่อช้าก่อน” เซี่ยซิงหานเดินออกมาจากโถงด้านหลัง ผมสีดำมุ่นไว้ครึ่งหนึ่ง กระโปรงสีขาวไหวเล็กน้อย ใบหน้างามดั่งหยกผิวขาวดั่งหิมะ งดงามราวกับดวงจันทร์ เล่อผังไม่เคยเห็นเด็กสาวที่งดงามเช่นนี้มาก่อน ถึงกับลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ

เล่อจ้านทำหน้าตาเที่ยงธรรมอย่างยิ่ง: “แม่นางสี่ไม่ต้องขอความเมตตาให้เขาหรอก ลูกทรพีแบบนี้ ตีให้ตายก็ไม่เกินไป!” แม่นางสี่? แม่นางสี่... แม่นางสี่!

เล่อผังดีใจจนเนื้อเต้น ตนเองตามหามานานขนาดนี้ยังไม่ได้พบหน้าสักครั้ง วันนี้ถูกตี กลับได้พบกับแม่นางสี่แห่งสกุลเซี่ย! จดหมายฉบับนี้ส่งไปคุ้มค่าแล้ว! การถูกตีครั้งนี้ก็คุ้มค่าแล้ว! สมแล้วที่เป็นสามพธูแห่งนครหลวง! ไม่รู้ว่าอีกสองพธูจะเป็นอย่างไร

“ยังกล้ามองอีก!” เล่อจ้านฟาดไม้หวายลงบนก้นของเล่อผัง เล่อผังร้องโอดโอย รีบก้มหน้าลง

“คุณชายเล่อ ท่านพอจะบอกข้าได้หรือไม่ว่า คนที่เขียนจดหมายฉบับนี้ชื่ออะไร?” เซี่ยซิงหานถามอย่างสุภาพ อ๊า!!!!! นางกำลังพูดกับข้า?!!!! เล่อผังรู้สึกมีความสุขจนแทบจะสลบไป

“ท่านเล่อ บุตรชายของท่านยังเด็ก การกระทำย่อมต้องมีผิดพลาดบ้าง เรื่องในครั้งนี้ ส่วนใหญ่แล้วก็มีคนอื่นยุยงอยู่เบื้องหลัง ขอเพียงแค่เขาบอกชื่อคนที่เขียนจดหมายออกมา ก็อย่าลงโทษเขาเลย”

เล่อจ้านส่งเสียงฮึในลำคอใส่ลูกชาย: “นานๆ ทีแม่นางสี่จะพูดแทนเจ้า เจ้ารีบตอบตามความจริง ห้ามปิดบัง” เล่อผังได้ยินแม่นางสี่แห่งสกุลเซี่ยขอความเมตตาให้เขา ก็รู้สึกมึนงง ตื่นเต้นอย่างยิ่ง ในความสับสน ก็เอ่ยปากว่า: “เขาชื่อ...”

“ชื่ออะไร?” แม่นางเซี่ยเห็นเล่อผังหยุดไป ก็ถามอีกครั้งหนึ่ง เสียงราวกับความฝัน “ชื่อ...” เล่อผังหยุดไปครู่หนึ่ง กัดฟัน กำหมัด ก้มหน้ากล่าว: “ชื่ออะไรข้าก็ไม่รู้”

สีหน้าของเซี่ยซิงหานเย็นชาลง เล่อจ้านยกไม้หวายขึ้นมาอีกครั้ง

...

ในโถงใหญ่ของจวนสกุลเล่อ เล่อผังนอนอยู่บนพื้น ท่าทางเหมือนจะสลบไป ไม่นานเล่อจ้านก็เดินเข้ามา ตวาดไล่คนรับใช้ทั้งหมดออกไปแล้วกล่าวว่า: “คนไปแล้ว ไม่ต้องแกล้งแล้ว” เล่อผังเปิดตาขึ้นมาข้างหนึ่ง ชำเลืองมองรอบๆ ถึงได้ลุกขึ้นมา ทำหน้าเศร้า: “ท่านพ่อ ครั้งนี้ท่านตีแรงเกินไปแล้ว”

“อย่าได้ทีขี้แพะไล่! ครั้งนี้เจ้าไปก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ ข้าใช้แรงไปกี่ส่วนเจ้ายังจะไม่รู้อีกรึ? พ่อของเซี่ยซิงหานเป็นใคร? สกุลเซี่ยแห่งเฉินจวิ้น! บัณฑิตผู้ยิ่งใหญ่! จงซูลิ่ง! เสนาบดี! ปู่ของเขาเป็นใคร? ก็เป็นจงซูลิ่ง! ก็เป็นเสนาบดี! สองชั่วอายุคนในตระกูลเป็นเสนาบดี แม้แต่หน้าฮ่องเต้ก็ยังกล้าขัด! เจ้ากลับกล้าไปยุ่งกับลูกสาวบ้านเขารึ?!”

“ข้าไม่ได้ไปยุ่งนะ! ก็แค่คิดส่งจดหมายเท่านั้นเอง พ่อ ข้านั่งได้ไหม? ทั้งเจ็บทั้งเหนื่อย” เล่อผังเห็นสีหน้าของบิดาเคร่งขรึม สุดท้ายก็ไม่กล้านั่งลง

“ตามหลักแล้ววันนี้ข้าควรจะลงโทษเจ้าอย่างหนัก แต่ว่า...” เล่อเสี่ยวผังได้ยินน้ำเสียงของบิดาอ่อนลง ก็ถามอย่างสงสัย: “แต่อะไรขอรับ?”

“แต่เจ้าสามารถเผชิญอันตรายไม่ขายเพื่อน เผชิญหน้าสตรีงามไม่เสียหลักการ นับว่ามีกลิ่นอายโบราณอยู่บ้าง!” เล่อจ้านหัวเราะออกมา

“ถ้า...ถ้างั้นข้านั่งได้แล้ว?” เล่อผังถามอย่างระมัดระวัง เล่อจ้านเพิ่มเบาะรองนุ่มๆ ให้ลูกชาย แล้วจึงกล่าว: “นั่งเถอะ” เล่อผังในที่สุดก็ได้นั่งลง

เล่อจ้านนั่งอยู่ตรงข้ามลูกชาย: “ตอนนี้ บอกพ่อมาให้ดีๆ ว่า ‘เอวบางร่างน้อยเบาดั่งฝ่ามือ’ ตกลงว่าใครเป็นคนเขียน?”

...

เฮยฮั่นรอแล้วรอเล่าอยู่หน้าจวนก็ไม่เห็นเล่อผังส่งเงินมา ในใจก็เริ่มสงสัย แล้วก็เห็นรถวัวสีเหลืองตาข่ายแดงของจวนสกุลเซี่ยมาจากข้างหลัง รีบหลบไปข้างหนึ่ง ในใจคิดว่าหรือว่ารถคันนี้ออกมาจากคฤหาสน์หลังใหญ่นี้? รอต่อไปอีกสักพักใหญ่ จนกระทั่งใกล้จะถอดใจแล้ว ถึงได้มีคนรับใช้คนหนึ่งถือถุงเงินออกมา และให้เฮยฮั่นนับต่อหน้าให้เรียบร้อย เฮยฮั่นขอบคุณคนรับใช้แล้ว ก็รีบกลับไปหาหวังหยาง

ทั้งสองคนเดิมทีมีเงินเก้าร้อยสามสิบสามเหรียญ ก่อนหน้านี้เพื่อสร้างความวุ่นวาย ได้โปรยไปในอากาศสามสิบสามเหรียญ ซื้อแป้งสาลีไปสี่ร้อยเหรียญ ยังเหลือห้าร้อยเหรียญ รวมกับที่เล่อผังให้ยืมสองพัน รวมเป็นสองพันห้า พอดีกับค่าเสื้อผ้าและรองเท้า

เสื้อเจียอีสีขาวรับวสันต์ผูกถุงซ่อนของ หนุ่มน้อยเป่าขลุ่ยรับใช้หนิงหวัง หวังหยางเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ สองตาดั่งดาวสุกใส ขมับคมกริบดั่งมีดตัด ทันใดนั้นก็กลายเป็นหนุ่มน้อยรูปงามสง่า ดูจนเฮยฮั่นกับเจ้าของร้านตะลึงไป

“คุณลูกค้าหน้าตางดงามราวกับหยก ประกอบกับเสื้อผ้าชุดนี้ รองเท้าคู่นี้ ช่างเหมือนคุณชายจากตระกูลสูงศักดิ์จริงๆ” เจ้าของร้านชื่นชมไม่หยุดปาก

เฮยฮั่นกล่าวอยู่ข้างๆ: “คุณชายบ้านข้าเดิมทีก็เป็นคุณชายตระกูลสูงศักดิ์” เหอะๆ ไม่เคยเห็นคุณชายตระกูลสูงศักดิ์ที่ยากจนขนาดนี้ เจ้าของร้านนินทาในใจ แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มยินดีกล่าวประจบประแจง แล้วก็เริ่มเสนอขาย: “บนศีรษะของคุณชายดูโล่งไปหน่อย ไม่มีมงกุฎไม่มีหมวกไม่มีปิ่น...”

กลยุทธ์การขายแบบนี้ไม่ว่ายุคไหนก็เหมือนกัน! หวังหยางกำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธ เจ้าของร้านก็กล่าวว่า: “แต่คุณชายอายุยังน้อยขนาดนี้ น่าจะยังไม่ถึงวัยสวมมงกุฎ กิริยาท่าทางก็สง่างามถึงเพียงนี้ ถ้าหากได้ผ้าโพกศีรษะสักผืน ก็จะยิ่งดีขึ้นไปอีก!” พูดจบก็หยิบผ้าโพกศีรษะสีน้ำเงินครามที่เตรียมไว้แล้วออกมา: “ผ้าโพกศีรษะพับมุมผืนนี้คิดราคาถูกให้คุณชาย แค่ร้อยเหรียญเท่านั้น”

หวังหยางในใจขยับขึ้นมา รับผ้าโพกศีรษะมา ในปากถามว่า: “นี่คือผ้าโพกหลินจงรึ?” ผ้าโพกหลินจงมีที่มาจากกัวหลินจงบัณฑิตผู้ยิ่งใหญ่ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เขามีครั้งหนึ่งเดินทางอยู่บนถนนแล้วเจอกับฝนตกหนัก ผ้าโพกศีรษะถูกน้ำฝนจนเปียก มุมหนึ่งพับลงมา คนในยุคนั้นชื่นชมในกิริยาท่าทางของเขา ต่างก็พับมุมผ้าโพกศีรษะของตนเองให้ต่ำลง หลังจากนั้นผ้าโพกศีรษะรูปแบบนี้จึงถูกเรียกว่า “ผ้าโพกมุม” หรือ “ผ้าโพกพับมุม” ได้รับความนิยมในหมู่นักปราชญ์และบัณฑิตขงจื๊อเป็นอย่างมาก

แผนการต่อไปของหวังหยางคือจะไปที่โรงเรียนประจำเมือง การสวมผ้าโพกศีรษะแบบนี้ค่อนข้างจะเหมาะสม อีกอย่างถ้าหากแสร้งทำเป็นบัณฑิตนักศึกษาที่เดินทางมาจากตระกูลใหญ่แต่กำลังขัดสนเงินทอง การสวม “แบรนด์เนมปลอม” ก็จะไม่ดูแปลกประหลาดนัก มิเช่นนั้นเขาก็จะต้องคอยหาทางอธิบายความไม่สอดคล้องกันระหว่างสถานะอันสูงส่งของ “สกุลหวังแห่งหลางหยา” กับเครื่องแต่งกายอยู่เสมอ แต่ปัญหาตอนนี้คือ เขาไม่มีเงินเหลือแม้แต่เหรียญเดียวแล้ว