บทที่ 282 เทพเอ้อร์หลาง

"เจ้าพูดว่าอะไรนะ?!"

เลอหลัวหลัวจ้องเขม็งไปที่หวังหยาง หวังหยางยิ้มแต่ไม่พูด

เลอหลัวหลัวหัวเราะเย็นชา:

"ฮาเยทั้งสองท่านมองข้าเติบโตมา ปฏิบัติกับข้าดั่งลูกแท้ๆ! เรื่องใหญ่น้อยในเผ่าล้วนสอนข้าด้วยมือของท่านเอง! ข้าได้เป็นนายน้อยโจวเย ได้อาศัยในกระโจมเก้าเศียร ก็ล้วนอาศัยท่านลุงทั้งสองคอยสนับสนุน! ท่านลุงมีบุญคุณต่อข้าหนักดั่งขุนเขา ข้าก็นับถือท่านลุงทั้งสองดั่งบิดาแท้ๆ! จะมีเรื่องที่ว่าสลัดหลุดจากการควบคุมได้อย่างไร? อย่าว่าแต่ท่านลุงไม่ได้ควบคุมข้าเลย ต่อให้ควบคุมข้าจริงๆ ข้าก็ไม่เคยคิดที่จะสลัดหลุด! หากเจ้าคิดจะยุยงความสัมพันธ์ของพวกเราเพื่อหาผลประโยชน์ล่ะก็ ข้าขอเตือนให้เจ้าล้มเลิกความคิดนี้เสีย!"

หวังหยางยิ้มพลางส่ายหน้า