บทที่ 284 ช่างกล้าหาญยิ่งนัก

"พวกเราตั้งค่ายอยู่ที่ปากช่องเขานั่นแหละ พวกเขาส่งอาหารมาให้ พวกเราก็ไม่กล้ากินส่งเดช พอตอนหลังเห็นว่ามีขาแกะ..." เฉินชิงซานพูดถึงตรงนี้ ก็เหลือบมองเลอหลัวหลัวแวบหนึ่ง จากนั้นก็ขยับเข้าไปกระซิบข้างหูหวังหยาง

แววตาของหวังหยางฉายรอยยิ้มวูบหนึ่ง ใช้มือปิดปาก พูดกระซิบสองสามประโยค

ไม่รู้ว่าหวังหยางพูดอะไร เฉินชิงซานฟังจบมุมปากก็ยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ กลั้นยิ้มพลางพูดกระซิบอะไรบางอย่างกับหวังหยางอีกครั้ง คราวนี้ถึงตาหวังหยางหัวเราะบ้าง...

เลอหลัวหลัวอดทนรออย่างใจเย็น มองคนทั้งสองกระซิบกระซาบหัวเราะกัน อดทนอยู่ครู่หนึ่งก็กระแอมไอ

ทั้งหวังหยางและเฉินชิงซานหันไปมองเลอหลัวหลัวพร้อมกัน