บทที่ 285 สุภาพบุรุษหมื่นปี

หวังหยางใช้เวลาสองสามวันนี้อย่างสุขสบาย

ไม่ว่าจะเป็นอาหารการกินหรือที่พักล้วนเป็น "มาตรฐานระดับสูง" ของเผ่าเหวินหยาง ทั้งยังสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระในขอบเขตที่กำหนด แน่นอนว่า ต้องมีทหารยามชาวป่าเถื่อนคอยติดตามไปด้วย

ไม่ใช่ว่าแค่เพื่อสอดส่องหวังหยางเท่านั้น แต่ส่วนใหญ่ก็เพื่อความปลอดภัยของหวังหยางด้วย ไม่เพียงแต่ป้องกันมือสังหาร แต่ยังป้องกันการรบกวนอีกด้วย

หวังหยางกับหลิ่วเฉิงไม่เหมือนกัน หลังจากหลิ่วเฉิงถูกจับตัวไป ก็ต้องติดตามชาวป่าเถื่อนบุกป่าฝ่าดง ตลอดทางถูกทารุณกรรมสารพัด ลำบากยากเข็ญแสนสาหัส พอมาถึงเผ่าป่าเถื่อน ก็ทั้งหัวกระเซิง ร่างกายผ่ายผอม เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ตกอับราวกับสุนัข จะมีความสง่างามอันใดหลงเหลืออยู่? ประกอบกับถูกชาวป่าเถื่อนเยาะเย้ยเหยียดหยาม ศักดิ์ศรีมลายหายสิ้น ไม่เป็นที่อยู่ในสายตาของผู้ใดเลย หากไม่ใช่เพราะภายหลังเขาเจ็บแล้วจำ ลุกขึ้นมาตั้งสติใหม่ ทุ่มเทความคิด "ดูแลรูปลักษณ์" "สร้างภาพลักษณ์ใหม่" ไฉนเลยจะได้รับความโปรดปรานจากสตรีชาวป่าเถื่อนได้?

แต่หวังหยางกลับแตกต่าง ทูตชาวฮั่น แขกผู้สูงศักดิ์ในแดนเถื่อน พักกระโจมโอ่อ่า กินเนื้อวัวอ้วนพี ไม่ว่าจะไปที่ใด ล้วนได้รับการต้อนรับอย่างดี จึงเป็นที่จับตามองของชาวป่าเถื่อนอยู่แล้ว ยิ่งบวกกับเสื้อผ้าอาภรณ์และกิริยาท่าทางของเขา ล้วนแตกต่างจากคนในเผ่าป่าเถื่อนอย่างสิ้นเชิง: