บทที่ 298 โจวเยมีบัญชา

เล่อหลัวหลัวไม่คาดคิดเลยว่าจะได้เห็นภาพเช่นนี้!

แม้ว่าเขาจะรีบมาดูบิดา แต่ในใจก็ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น บิดาป่วยติดเตียงมานาน ทั้งไม่ได้กุมอำนาจ ตำแหน่งโจวเยก็เป็นเพียงชื่อเรียกเท่านั้น ไม่ได้มีภัยคุกคามใดๆ ไม่ว่าใครจะก่อกบฏ ขอเพียงควบคุมสถานการณ์ได้ ก็แค่เก็บรักษาบิดาไว้เป็นป้ายบูชาก็พอแล้ว ไม่มีความจำเป็นต้องลงมือทำร้าย แต่ด้วยความผูกพันพ่อลูก ยังคงต้องมาเห็นกับตาถึงจะวางใจได้อย่างแท้จริง เมื่อเทียบกับทางฝั่งบิดาแล้ว สิ่งที่เขากังวลมากกว่ากลับเป็นเบื้องหลังของกัวเส้า ว่าจะเป็นหนึ่งในฮาเยซ้ายขวาหรือไม่ ท้ายที่สุดแล้วรากฐานของกัวเส้าตื้นเขินเกินไป เพียงลำพังเขาจะสามารถก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ได้อย่างไร?

แต่ในยามนี้ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้คิดไตร่ตรอง ชักดาบได้ก็วิ่งพรวดเข้าไปในห้อง นอกจากหวังหยางแล้ว คนอื่นๆ ก็ล้วนตกใจจนสีหน้าเปลี่ยน รีบตามเข้าไปติดๆ

กลับเห็นสตรีสองคนเดินออกมาจากในห้อง ยืนขวางอยู่ที่หน้าประตู เป็นสาวใช้คนสนิทที่คอยรับใช้โจวเยเฒ่านั่นเอง

สตรีทั้งสองยืนอยู่ข้างศพที่นอนเกลื่อนกลาด ทั้งยังต้องเผชิญหน้ากับคนมากมายที่กรูเข้ามาอย่างกะทันหัน แม้สีหน้าจะซีดเผือดอยู่บ้าง เส้นผมจะยุ่งเหยิงเล็กน้อย แต่กลับไม่มีท่าทีตื่นกลัวแม้แต่น้อย คนหนึ่งพูดภาษาเถื่อน อีกคนหนึ่งพูดภาษาฮั่น กล่าวทีละคน: