บทที่ 297 ค่ำคืนสีเลือด

เงาจันทร์ราวคมมีด หนังสัตว์ราวผืนป่า แสงจันทร์ถูกหนังสัตว์ตากแห้งนับร้อยผืนที่แขวนราวกับม่านตัดจนขาดวิ่น สาดส่องผ่านช่องว่างลงมาเป็นลายด่างสีเงินแคบๆ ราวกับเศษเสี้ยวของคมดาบที่แตกกระจาย สว่างวาบดับวูบบนพื้นดิน

นักฆ่ายี่สิบกว่าคนแบ่งออกเป็นหลายกลุ่ม ถือดาบโค้ง เคลื่อนไหวอยู่ท่ามกลางม่านหนังสัตว์ที่ซ้อนกันเป็นชั้นๆ ค้นหาเงาร่างของหวังหยาง

หางตาของนักฆ่าคนหนึ่งเหลือบไปเห็นหนังแบดเจอร์ผืนหนึ่งกำลังสั่นไหวเล็กน้อย ก็รีบส่งสัญญาณให้พรรคพวกทันที ทั้งสี่คนย่องเท้าเข้าไปใกล้ หนึ่งในนั้นใช้ปลายดาบแตะที่ผืนหนังเบาๆ แล้วตวัดขึ้นอย่างแรง!

อีกสามคนเคลื่อนไหวพร้อมกัน หนึ่งแทงดาบเข้ากลางลำตัว หนึ่งฟันเฉียงลงด้านล่าง หนึ่งตวัดดาบในแนวนอนเพื่อป้องกัน ลงมืออย่างเฉียบขาด ประสานงานกันอย่างเคร่งครัด——

ไม่มีคน