บทที่ 296 ค่ำคืนในแดนเถื่อน

หวังหยางเพิ่งกลับถึงกระโจม ของกำนัลจากฮาเยซ้ายขวา ผู้เฒ่าประจำค่าย และหัวหน้าเผ่าอีกสองสามคนก็ถูกส่งมาถึง

เหล้าผลไม้แปดไห, ผงชาดสามกระบอก, น้ำผึ้งสามโอ่ง, เนื้อตากแห้งสิบชั่ง, คันธนูอย่างดีสี่คัน, กริชด้ามเงินหนึ่งคู่, หนังจิ้งจอกขาวหนึ่งผืน, หนังกวางสองผืน, หนังหมาป่าสองผืน, หนังวัวชุบน้ำมันสามผืน, หมู วัว แพะ อย่างละสองตัว และสมุนไพรอย่างหวงเหลียน หวงจิง ขิงป่า เทียนเหมินตง

นี่คือสิ่งที่หวังหยางได้ยินชัดเจน

ในขณะนี้ ฝ่ามือของหวังหยางกำลังจมอยู่ในขนนุ่มฟูของหนังจิ้งจอกขาว มองดูปลายขนสีขาวราวหิมะที่แทรกขึ้นมาระหว่างง่ามนิ้ว จิตใจเหม่อลอยอยู่บ้าง สำหรับของกำนัลที่คนนำส่งอ่านในภายหลังก็ไม่ได้ตั้งใจฟังเท่าใดนัก

เขากำลังทบทวนถึงช่องโหว่หนึ่งในการสนทนากับโจวเยเฒ่าก่อนหน้านี้ ก็คือตอนที่ใช้ตระกูลหวังแห่งหลางหยาเป็นเดิมพันสาบาน