บทที่ 295 ข่าซ่า

เล่อหลัวหลัวตกใจจนหน้าแข็งทื่อ: "จ้าวแห่งปักษี? หรือว่าท่านพ่อจะบอกว่าเขา..."

โจวเยเฒ่ากล่าวอย่างใจเย็น: "ข้าไม่ได้พูดอะไร ข้าเพียงแค่รู้สึกมาตลอดว่า เรื่องในใต้หล้าไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ ก่อนหน้านี้ข้าถามเจ้าว่าหวังหยางผู้นี้เป็นคนเช่นไร เจ้าก็ตอบมาเสียยืดยาว ถ้าหากให้ข้ามาตอบคำถามนี้ ข้าจะพูดเพียงสี่คำ——หยั่งลึกยากจะคาดเดา ข้ามีชีวิตอยู่มาจนถึงปูนนี้ นอกจากเขาแล้ว ไม่เคยมีใครแม้แต่คนเดียวที่ทำให้ข้าสึกเช่นนี้ได้ ดังนั้นข้าถึงได้บอกว่าจุดที่เหนือกว่าคนธรรมดาที่เจ้าไล่เลียงมานั้นมันธรรมดามาก เพราะสำหรับคนผู้หนึ่งที่ 'หยั่งลึกยากจะคาดเดา' แล้ว ต่อให้มีจุดที่เหนือกว่าคนธรรมดามากเพียงใดก็ไม่นับว่าแปลก เจ้าไม่ได้อยากรู้หรอกหรือว่าใครเป็นผู้วางแผนเปิดเส้นทางค้าขายกับชาวป่าเถื่อน? หากข้าเดาไม่ผิด คนที่วางแผนการนี้ ก็คือหวังหยาง!"

เล่อหลัวหลัวตกใจ กล่าวด้วยน้ำเสียงลังเล: "ไม่น่าจะเป็นไปได้ หวังหยางแม้จะเป็นอัจฉริยะ ทั้งยังเป็นคนตระกูลหวังแห่งหลางหยา แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ยังเยาว์วัย จะมีสิทธิ์มีส่วนร่วมในนโยบายระดับชาตินี้ด้วยหรือ?"

โจวเยเฒ่าราวกับไม่ได้ยินคำพูดของลูกชาย สายตาเหม่อลอยอยู่บ้าง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ครู่ใหญ่ผ่านไปจึงค่อยๆ เอ่ยปาก: "ไม่ใช่มีส่วนร่วม นี่น่าจะเป็นแผนการของเขาเลย ต่อให้มีคนช่วยวางแผน เขาก็คือแกนนำ"

เล่อหลัวหลัวยิ่งไม่อยากจะเชื่อ ถามว่า: "ท่านพ่อรู้ได้อย่างไร?"