บทที่ 294 แมลงตัวเล็ก

แสงสว่างที่ลอดผ่านม่านไม้ไผ่เคลื่อนผ่านใบหน้าของเล่อหลัวหลัวอย่างช้าๆ จากขนตาที่สั่นระริกไปยังริมฝีปากที่เม้มแน่น สุดท้ายก็หยุดนิ่งอยู่ที่ทรวงอกซึ่งยุบลงเล็กน้อยจากการโน้มตัว

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด เล่อหลัวหลัวก็ยืดแผ่นหลังตรง ราวกับสายธนูที่ไม่ได้ใช้งานมานานถูกขึงจนตึงอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาแหบแห้งและหยาบกร้าน จังหวะการพูดก็ช้ากว่าปกติไปครึ่งส่วน แต่กลับฟังดูราวกับแฝงไว้ด้วยน้ำหนักของการสลักหินจารึก:

"คำพูดของท่านพ่อ ลูกจดจำไว้แล้ว"

โจวเยเฒ่ามองลูกชาย รอยเหี่ยวย่นที่หางตาคลายลงเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น อยากจะยื่นแขนออกไป ตบไหล่ลูกชายเบาๆ แต่กลับรู้สึกว่าท่าทางนี้สิ้นเปลืองเรี่ยวแรงเกินไป สุดท้ายจึงทำได้เพียงเลื่อนฝ่ามือไปบนผ้าห่มเล็กน้อย เรี่ยวแรงเบาบางจนแม้แต่ฝุ่นละอองก็ยังไม่สะเทือน

"อนาคตของเผ่าเหวินหยางอยู่บนบ่าของเจ้าแล้ว ข้าเชื่อว่า เจ้าจะทำได้ดีกว่าข้า"