บทที่ 293 โจวเยเฒ่า

เล่อหลัวหลัวนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนยังไม่สามารถย่อยผลลัพธ์นี้ได้ หรืออาจจะยังมีความคาดหวังอื่นใดหลงเหลืออยู่ ถามอย่างไม่แน่ใจ: "ขู่จี๋ต๋า——"

โจวเยเฒ่าขัดจังหวะลูกชาย: "พูดภาษาฮั่น"

นี่เป็นนิสัยที่เล่อหลัวหลัวถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็ก บิดาเพื่อที่จะฝึกฝนภาษาฮั่นของเขา เวลาที่พ่อลูกอยู่ด้วยกันตามลำพังล้วนใช้ภาษาฮั่นสนทนากัน เพียงแต่ในยามนี้ในใจของเล่อหลัวหลัวสับสนวุ่นวาย ทั้งหวาดหวั่นทั้งร้อนรน ชั่วขณะหนึ่งจึงเผลอโพล่งภาษาเถื่อนออกมา พอได้ยินบิดาแก้ไข ก็รีบเปลี่ยนกลับมาพูดภาษาฮั่นทันที:

"หลอกไม่ได้? เช่นนั้น... เช่นนั้นความหมายของท่านพ่อคือ..."

เปลือกตาของโจวเยเฒ่าสั่นระริก ดูเหมือนอยากจะกลอกตา แต่กลับทำได้เพียงฝืนยกขึ้นครึ่งหนึ่ง ลูกตาที่ขุ่นมัวเลื่อนขึ้นไปแวบหนึ่งแล้วก็ตกลงมาที่เดิม กล่าวอย่างไม่สบอารมณ์เล็กน้อย: