บทที่ 292 จริงหรือเท็จ

หวังหยางเผยสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย: "เหตุใดโจวเยจึงคิดเช่นนี้?"

โจวเยเฒ่ายิ้มอย่างรู้ทัน: "เป็นจริงดังคาด"

หวังหยางก็ยิ้มเช่นกัน รอยยิ้มนั้นแฝงไว้ด้วยไมตรีอย่างชัดเจน พลางประคองหลังของชายชรา ให้เขาค่อยๆ พิงลงบนหมอนยา พลางยื่นแขนออกไปดึงชายผ้าห่ม นิ้วมือของโจวเยเฒ่าที่กุมข้อมือหวังหยางไว้ ก็คลายออกอย่างเป็นธรรมชาติ

หวังหยางห่มผ้าให้โจวเยเฒ่าอย่างเบามือและใส่ใจ ขณะเดียวกันก็กล่าวว่า: "หากโจวเยคิดเช่นนี้แล้วจะรู้สึกสบายใจขึ้น เช่นนั้นก็ถือว่าเป็นเช่นนั้นเถิด"

โจวเยเฒ่าจ้องมองหวังหยางไม่วางตา กล่าวชื่นชม: "ทูตฮั่นปราศจากสิ่งใดให้พึ่งพิง แต่ก็ยังกล้าบุกเข้ามาเพียงลำพัง ช่างมีความกล้าหาญเหนือคนธรรมดายิ่งนัก"