บทที่ 291 หาได้ยากยิ่ง

"...พวกผักป่าผลไม้ป่าก็ใช้ได้เช่นกัน เหมือนกับพวกสมุนไพร แต่ของประเภทนี้หากอาศัยเพียงการเก็บเกี่ยว ท้ายที่สุดแล้วก็ยังคงต้องพึ่งพาโชคชะตา หากสามารถเลียนแบบวิธีการทำสวนของชาวฮั่น คัดเลือกมาเพาะปลูกอย่างพิถีพิถัน นั่นก็จะสะดวกขึ้นมาก! ไม่เพียงแต่ผลผลิตจะเพิ่มขึ้น ยังสามารถคัดเลือกพันธุ์ที่ดีกำจัดพันธุ์ที่ด้อย เพื่อยกระดับคุณภาพได้อีกด้วย ก็เหมือนลูกท้อที่ข้าได้กินเมื่อวานนี้แหละ พวกท่านคงจะคัดสรรมาอย่างดีที่สุดแล้วถึงนำมาให้ข้า แต่พูดตามตรงนะ รสชาติยังสู้ลูกท้อที่พ่อค้าหาบเร่ขายตามตลาดทั่วไปของพวกเราไม่ได้เลย! แม้แต่องครักษ์ของข้ากินแล้วยังต้องขมวดคิ้ว! เพราะอะไร?

ก็เพราะลูกท้อป่ามันเติบโตตามธรรมชาติ ไม่สามารถรับประกันรสชาติได้เลย ขึ้นอยู่กับโชคล้วนๆ หากเจอภัยพิบัติฝนตกชุกอะไรทำนองนั้น ก็ยิ่งไม่ต้องหวังอะไรเลย แต่ถ้าพวกท่านเรียนรู้ศิลปะการทำสวนแล้ว ก็จะสามารถเลือกพื้นที่เพาะปลูกอย่างประณีต คัดเลือกสายพันธุ์เพื่อปรับปรุงพันธุ์ รับมือภัยพิบัติอย่างมีแบบแผน ตอบสนองตลาดโดยรู้จังหวะช้าเร็ว! ฤดูใบไม้ผลิส่งหน่อไม้ ฤดูร้อนขายเห็ด ฤดูใบไม้ร่วงขายผลเฮเซล ฤดูหนาวส่งน้ำผึ้ง! มีผลผลิตตลอดสี่ฤดู ทำกำไรได้ถึงสามเท่า! พวกท่านสามารถเลือกธุรกิจที่กำไรสูงและความต้องการมากสักสองสามอย่างมาพัฒนาก่อนเป็นหลัก อย่างเช่น——ช่างเถอะ อย่าเพิ่งพูดเลยดีกว่า"

หวังหยางหยุดพูดไปเสียดื้อๆ ยกชาขึ้นมาจิบแก้กระหาย

"พูดสิๆ คนกันเองแล้วจะไมาพูดได้อย่างไร! ทูตฮั่นไม่ได้บอกหรือว่าหลังจากสวามิภักดิ์แล้ว ฮั่นกับเถื่อนก็คือครอบครัวเดียวกัน? คนครอบครัวเดียวกันจะมาปิดๆ บังๆ กันได้อย่างไร? ทูตฮั่นอย่ามายั่วให้อยากแล้วจากไปสิ! รอท่านพูดจบ ข้าจะส่งสุราชั้นเลิศให้ท่านหลายไห! แถมยังจะส่งทาสหญิงที่งดงามราวกับนกน้อยให้อีกหลายคน รับรองว่าจะไม่ให้ท่านพูดเปล่าประโยชน์แน่นอน!"

"คุณชายเดินทางมาไกลถึงเพียงนี้ วางแผนสลายการศึก เปลี่ยนเภทภัยให้เป็นโชค มอบโอกาสให้เผ่าเหวินหยางของเราได้ถือกำเนิดใหม่! บุญคุณอันลึกซึ้งนี้ เผ่าของเราทั้งบนล่าง ล้วนซาบซึ้งใจมิรู้ลืม! ยังหวังว่าคุณชายจะไม่ทอดทิ้ง ชี้แนะต่อไปด้วย!"