บทที่ 290 สิบตายไร้หนทางรอด

"เรื่องที่สองที่เจ้าพูด ก็คือธุรกิจค้าไม้เป็นมีดสังหารคน" หวังหยางสูดหายใจเข้าเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ "ข้าไม่รู้ว่าเจ้าจงใจบิดเบือนหรือเข้าใจผิดไปเอง ก่อนหน้านี้ข้าพูดชัดเจนมากแล้วว่า พวกเราต้องการไม้เนื้อดี ไม้ชั้นเลิศ นั่นล้วนแต่ส่งให้พวกเศรษฐีตระกูลใหญ่ จึงจะสามารถขายได้ราคาดี โกดังสินค้าว่านซานของข้าและเผ่าเหวินหยางของพวกเจ้าถึงจะมีกำไร! อะไรคือไม้เนื้อดี? ในป่ามีไม้เนื้อดี ก็เปรียบดั่งในกองทัพมีแม่ทัพฝีมือดี! ไพร่พลนับพันหาง่าย แม่ทัพหนึ่งนายหากยาก เจ้าคิดว่านี่คือการตัดฟืนไปทั่วทั้งภูเขาหรืออย่างไร!"

หวังหยางพูดถึงตรงนี้ก็พลันหยุดเสียง ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ หันขวับไปทางกัวเส้าทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย:

"เดี๋ยวนะ! ถ้าเจ้าไม่คุ้นเคยกับการค้าไม้เหมือนอย่างหัวหน้าเผ่าหลายๆ ท่าน เช่นนั้นเจ้าเข้าใจผิดก็เป็นเรื่องปกติ แต่ก่อนหน้านี้เจ้าพูดว่า 'เชิญชวนชาวฮั่นเข้ามาในแดนเถื่อนเพื่อคัดเลือกไม้' ทั้งยังพูดว่า 'ชาวฮั่นอ้างว่ามาดูไม้ แล้วเข้ามาท่องเที่ยวในป่าเขา' เจ้าถึงกับพูดคำว่า 'คัดเลือกไม้' 'ดูไม้' ออกมาได้ นี่มันแสดงว่าเจ้าเข้าใจธุรกิจค้าไม้เป็นอย่างดีมิใช่หรือ! เช่นนั้นตัวเจ้าเองก็ย่อมรู้อยู่แล้วว่าข้าให้พวกเจ้าเลือกไม้ดีๆ มาขาย ไม่ใช่ให้โค่นป่าจนเหี้ยน! เจ้ารู้ทั้งรู้แต่กลับยังมาพูดอะไรว่าเสือร้ายสูญเสียป่า ภูเขาโล่งเตียน นี่เจ้ามันจงใจยุยงปลุกปั่นมิใช่หรือ?!"

ระหว่างคิ้วของหวังหยางปรากฏแววโทสะขึ้นมาอย่างพอดิบพอดี!

สายตาของชาวป่าเถื่อนทั้งหลายพุ่งตรงไปยังกัวเส้าทันที แววตาบ้างก็พินิจพิเคราะห์ บ้างก็ระแวดระวัง