บทที่ 300 หยิบยื่น

"โอ้อวดความสามารถต่อหน้าคุณชาย ช่างน่าละอาย น่าละอาย..."

โจวเยเฒ่ากล่าวว่าน่าละอายไม่หยุด แต่กลับยิ้มจนปากแทบฉีก ความภาคภูมิใจนั้นไต่ขึ้นไปตามรอยเหี่ยวย่นจนถึงหางคิ้ว เก็บอย่างไรก็เก็บไม่อยู่ กลับได้ยินหวังหยางกล่าวต่อ:

"แต่ข้าก็ช่วยชีวิตท่านไว้เช่นกัน นี่ก็น่าจะหักล้างกันได้แล้วกระมัง?"

รอยยิ้มของโจวเยเฒ่าพลันแข็งค้างในทันที

"แผนการนี้ของท่านวางไว้ได้ไม่เลว แต่หากดูจากผลลัพธ์แล้ว ยังไม่นับว่าสมบูรณ์แบบ ท้ายที่สุดแล้ว คนที่ตายคือฮาเยซ้ายขวา คนที่รอดคือพ่อลูกท่าน เล่อหลัวหลัวกล้าหาญ ทั้งยังต่อสู้กับนักฆ่าจนเลือดตกยางออก ได้รับบาดเจ็บ มีคนมากมายเห็นกับตา เขาหนีรอดจากภัยพิบัติมาได้ ไม่มีปัญหาอะไร แต่โจวเยก็รอดชีวิตมาได้เช่นกัน นี่มันออกจะ 'โชคดี' เกินไปหน่อย แน่นอนว่า เหตุผลที่พอจะคิดได้ก็มีมากมาย อย่างเช่นองครักษ์สู้ตาย นักฆ่าประมาทศัตรู หรือเป้าหมายหลักของการลอบสังหารครั้งนี้ไม่ได้อยู่ที่โจวเย และอื่นๆ อีกมากมาย แต่ก็ยังยากที่จะไม่ทำให้คนอื่นคลางแคลงใจ ด้วยสติปัญญาของโจวเยแล้ว ย่อมต้องคิดถึงจุดนี้ได้ ดังนั้นข้าจึงเดาว่า เดิมทีโจวเยคงตั้งใจจะใช้ชีวิตของตนเอง เพื่อเดินหมากตาสุดท้ายนี้ สิ้นใจไปพร้อมกับฮาเยซ้ายขวาในคืนนี้ เล่อหลัวหลัวบิดาตายบุตรชายสืบทอด ย่อมเป็นไปตามครรลองครองธรรม ทั้งยังหลีกเลี่ยงข้อสงสัย ทั้งยังได้รับความเห็นใจและแรงสนับสนุนจากคนในเผ่า นี่ถึงจะนับว่าเป็นการปิดฉากที่ค่อนข้างสมบูรณ์แบบ"