บทที่ 302 ชักดาบ

"เห็นได้ชัดเจนมากรึ? ข้ากลับไม่รู้สึกเช่นนั้น?"

อ๋องแห่งปาตงใช้ข้อศอกเท้าลงบนพนักแขน ข้อนิ้วกดลงบนโหนกแก้ม แววตาสับสนทั้งยังกะพริบตาปริบๆ ราวกับเด็กน้อยไร้เดียงสาที่อยากรู้อยากเห็น

หวังไท่เริ่มจะชินชากับท่าทีประหลาดของอ๋องแห่งปาตงอยู่บ้างแล้ว ก็ไม่โต้เถียงกับเขา ยิ้มพลางถาม: "เช่นนั้นท่านอ๋องคิดว่าอย่างไร?"

อ๋องแห่งปาตงส่ายหน้าถี่ๆ: "เจ้าเด็กนั่นเป็นคนของใคร ข้าดูไม่ออกหรอก แต่ว่า——"

อ๋องแห่งปาตงหยุดพูดไปเสียดื้อๆ จ้องมองหวังไท่ราวกับรูปปั้น เปลวเทียนสั่นไหวในดวงตาของเขา ราวกับสัตว์ป่าที่รอคอยจังหวะจู่โจม