บทที่ 305 เข้ากระโจม

"คือว่า... จริงๆ แล้ว... ก็ไม่ใช่... หลักๆ แล้ว... แต่ก็ไม่ใช่จริงๆ..."

เล่อหลัวหลัวพูดจาอ้ำๆ อึ้งๆ ขณะกำลังเรียบเรียงคำพูด ทหารกองหน้าก็กลับมารายงาน ใช้ภาษาเถื่อน หวังหยางฟังไม่เข้าใจ ส่วนเล่อหลัวหลัวกลับราวกับได้รับการอภัยโทษครั้งใหญ่ คำพูดคำจาก็คล่องแคล่วขึ้นมาทันที:

"ไม่ใช่ว่าจงใจจะปิดบังหวังซยงจริงๆ เพียงแต่มีเหตุจำเป็นที่พูดไม่ได้ แต่หวังซยงวางใจได้ เผ่าเหวินหยางของข้าไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่มีทางทำร้ายหวังซยงเด็ดขาด! ใกล้จะถึงแล้ว เอาอย่างนี้ ข้าขอตัวไปจัดการธุระก่อนสักครู่ เดี๋ยวกลับมาค่อยขอขมาหวังซยง!"

พูดจบก็เลียนแบบท่าทีคารวะของชาวฮั่น ประสานมือคำนับ แล้วก็รีบจากไปอย่างร้อนรน

หวังหยางทั้งไม่ซักไซ้และไม่ขัดขวาง เปลี่ยนไปอยู่ในท่าที่สบายยิ่งขึ้น เอนหลังพิงเสลี่ยงพักผ่อน