บทที่ 306 แขกผู้สูงศักดิ์

ลูกน้องของเล่อหลัวหลัวเก็บถ้วยชามกระเบื้องหยาบที่จัดวางไว้บนโต๊ะออกไป เปลี่ยนเป็นถ้วยไม้ไผ่แทน เล่อหลัวหลัวรับถุงหนังใส่สุราที่ลูกน้องส่งมาให้ รินน้ำผลไม้ป่าให้หวังหยางด้วยตนเอง:

"วันนี้ที่นัดพบกับพวกป่าเถื่อนหย่งหนิง เป็นเรื่องที่ตกลงกันไว้ตั้งแต่ก่อนที่จะหยุดรบแล้ว หลังจากนัดพบในวันนี้ หากยังไม่ได้ข้อสรุป การหยุดรบก็จะสิ้นสุดลง เว้นเสียแต่ว่าจะมีการตกลงหยุดรบกันใหม่ มิเช่นนั้นนี่ก็จะเป็นโอกาสเจรจาสงบศึกครั้งสุดท้าย พวกเราอยากจะเจรจาจริงๆ แต่ในมือพวกเราไม่มีผ้าไหมทอลาย ไม่มีไพ่ตายในการเจรจา ดังนั้นจึงทำได้เพียงขอยืมบารมีของหวังซยง ดูสิว่าจะมีจุดเปลี่ยนอะไรหรือไม่ เดิมทีก็คิดจะบอกหวังซยงล่วงหน้า เชิญให้หวังซยงยื่นมือเข้าช่วย แต่หนึ่งคือกลัวว่าหวังซยงจะกังวลหลายอย่าง ไม่ยอมเข้าร่วม สองคือก็กังวลว่าหากหวังซยงรู้ล่วงหน้าแล้วเข้ามายุ่งเกี่ยวกับการต่อสู้ของชาวป่าเถื่อน ทางฝั่งราชสำนักจะไม่สะดวกที่จะอธิบาย เดี๋ยวตอนเจรจาหวังซยงก็ไม่จำเป็นต้องพูดอะไร นั่งพักผ่อนตามสบายก็พอ ทุกอย่างยกให้ข้าจัดการเอง หากราชสำนักถามขึ้นมา หวังซยงก็แค่พูดไปตามความจริง บอกว่าถูกพวกเราใช้ชื่อพิธีบวงสรวงเทพเจ้าแห่งขุนเขาหลอกมา คิดว่าราชสำนักก็คงจะไม่ตำหนิอะไร"

แม้ว่าหวังหยางจะเตรียมใจไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่พอได้ยินเล่อหลัวหลัวพูดเองว่าเป็นนัดพบกับพวกป่าเถื่อนหย่งหนิง ก็ยังอดที่จะเครียดขึ้นมาไม่ได้ อ๋องแห่งปาตงลอบติดต่อกับพวกป่าเถื่อนหย่งหนิงมาตั้งนานแล้ว เรื่องการลอบสังหารก็เป็นฝีมือของพวกป่าเถื่อนหย่งหนิง ทางฝั่งตนเองก็ฆ่าคนของพวกป่าเถื่อนหย่งหนิงไปบ้างเหมือนกัน แม้ว่าจะไม่ได้ไว้ชีวิตใครเลย แต่ถ้าพวกเขารู้ว่าตนเองเป็นทูตราชสำนัก หรือจะไม่ลงมืออีกครั้ง? หรืออีกอย่าง ตนเองอาจจะติดอยู่ใน "บัญชีดำ" ของพวกป่าเถื่อนหย่งหนิงไปนานแล้ว หรือถึงกับพวกเขาอาจจะรู้เบาะแสของตนเองมาจากอ๋องแห่งปาตงแล้วก็ได้ ถึงเวลาก็มาเปิดโปงต่อหน้าเลยว่าตนเองไม่ใช่ทูต?

หากเป็นคนทั่วไป เมื่อคิดมาถึงจุดนี้ ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องรีบหนีไปโดยเร็ว หลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับคนของพวกป่าเถื่อนหย่งหนิง ไฉนเลยจะยังคงนั่งอยู่ได้อย่างสบายใจ? ต่อให้ไม่มีเหตุอันตรายเหล่านี้อยู่ก่อน ก็ไม่จำเป็นต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องการเผชิญหน้าระหว่างสองชนเผ่าที่เป็นศัตรูกัน เผ่าเหวินหยางจับตัวหลิ่วเฉิงเพื่อเรียกค่าไถ่ เห็นได้ชัดว่าต้องการเงินไม่ใช่ชีวิต ระดับความเสี่ยงก็ไม่นับว่าสูงเกินไป แต่ใครจะไปรู้ว่าพวกป่าเถื่อนหย่งหนิงจะมีท่าทีอย่างไร? ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่เผ่าเหวินหยางที่มีความเสี่ยงไม่สูงนักยังอุตส่าห์ก่อเรื่องค่ำคืนสีเลือดขึ้นมาได้ ใครจะไปรับประกันได้ว่าพวกป่าเถื่อนหย่งหนิงจะก่อเรื่องอะไรขึ้นมา? อย่างไรเสีย ธุระที่ควรทำก็ทำเสร็จหมดแล้ว บรรลุผลสำเร็จก็ควรจะถอยออกมาก็พอแล้ว เหตุใดจะต้องมาเสี่ยงอันตรายเช่นนี้ด้วย? หากเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมา นำภัยมาสู่ตนเอง岂ไม่น่าเจ็บใจหรอกหรือ?

แต่ตัวตนของหวังหยางนั้น เป็นคนที่เก็บอารมณ์ได้เก่งที่สุด ปกติก็เดินหมากหนึ่งก้าวแต่มองการณ์ไกลไปสิบก้าว คุ้นเคยกับการหาหนทางรอดจากในวิกฤตอยู่แล้ว เขาสังเกตเห็นแล้วว่าสถานการณ์นี้ผิวเผินดูเหมือนจะมีความเสี่ยง แต่ความจริงแล้วช่องว่างให้ดำเนินการกลับมีอยู่ไม่น้อย ดังนั้นไม่เพียงแต่จะมีหนทางรอด แต่ยังอาจจะมีโอกาสอีกด้วย โอกาสที่ไม่น้อยเลยทีเดียว โอกาสที่จะสามารถเชื่อมโยงกับไพ่ตายสองใบที่วางไว้ก่อนหน้านี้ได้...