บทที่ 308 ชิงไหวชิงพริบ

เซียวเป่าเยว่รวบรวมสติกลับมาอีกครั้ง เริ่มด้วยการยอมรับอย่างใจกว้าง: "ข้าคือทูตพิเศษของจิงโจว แต่ก็มาตามพระราชประสงค์ของราชสำนักเช่นกัน——"

นางเดิมทีก็คิดว่าพวกป่าเถื่อนหย่งหนิงเข้ากับอ๋องแห่งปาตงไปนานแล้ว แต่พอมาถึงถึงได้รู้ว่า อ๋องแห่งปาตงใช้ชื่อของราชสำนักมาซื้ออาวุธกับพวกป่าเถื่อนหย่งหนิงมาโดยตลอด โดยอ้างว่าราชสำนักมีบัญชาให้จิงโจวแอบเตรียมยุทโธปกรณ์ เพื่อใช้ในการบุกภาคเหนือ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนไหวทางการทหาร เป็นความลับสุดยอด จึงต้องยืมมือเผ่าหย่งหนิง เพื่อหลบเลี่ยงหูตาผู้คน อีกทั้งการค้ากับเผ่าป่าเถื่อนก็ขัดต่อธรรมเนียมปฏิบัติ หากนำเข้าที่ประชุมราชสำนัก ย่อมต้องถูกขัดขวาง ดังนั้นจึงสั่งการให้จิงโจวดำเนินการอย่างลับๆ ขณะเดียวกันนี่ก็คือการทดลองค้าขายกับชาวป่าเถื่อน หากเผ่าหย่งหนิงสามารถส่งมอบได้ตามกำหนด ทั้งยังรับประกันคุณภาพได้ ต่อไปในอนาคตก็จะสามารถร่วมมือกันได้ในระยะยาว ถึงกับอาจจะเปิดด่านการค้าโดยตรงเลยก็ได้

ตามการคาดเดาของเซียวเป่าเยว่ อ๋องแห่งปาตงทำเช่นนี้ หนึ่งคือเพื่อป้องกันไม่ให้เผ่าหย่งหนิงใช้เรื่องนี้มาเป็นข้อต่อรองข่มขู่เขา สองคืออาจจะมีเจตนาที่จะลากเผ่าหย่งหนิงลงน้ำโดยไม่รู้ตัว แต่สำหรับเซียวเป่าเยว่แล้ว นี่กลับกลายเป็นไพ่ตายที่สามารถใช้ตอบโต้หวังหยางที่พยายามจะกดสถานะของนางได้

หลังจากนางรวบรวมสติกลับมาอีกครั้ง กระแสคำพูดก็เปลี่ยนไป เริ่มโต้กลับ: "คุณชายหวังแม้จะรับบัญชามาจากราชสำนักโดยตรง แต่กลับไม่ปฏิบัติตามขั้นตอน หลีกเลี่ยงจิงโจวลอบเข้าสู่แดนเถื่อน นี่เป็นเหตุผลอันใด?"

ก็เหมือนกับที่หวังหยางซ่อนไพ่ตายไว้ในคำพูด เซียวเป่าเยว่ก็ซ่อนไพ่ตายไว้ในคำพูดเช่นกัน ไพ่ตายของคนทั้งสองซ่อนไว้ลึกเกินไป คนอื่นย่อมคาดเดาไม่ถึง แต่ความหมายผิวเผินก็พอจะฟังเข้าใจ——