บทที่ 309 ฆ่าตัดตอน

หากพูดในเชิงยุทธวิธี การรับมือของเซียวเป่าเยว่นับว่าแยบยลอย่างยิ่ง นางไม่ได้ปฏิเสธเรื่องการปฏิเสธการแต่งงานโดยตรง กลับฉวยโอกาสจากหัวข้อของหวังหยาง ชักนำไปสู่สาเหตุของการปฏิเสธการแต่งงานอย่างเป็นเหตุเป็นผล ยืมแรงตบกลับ ฉวยโอกาสตามน้ำ พลิกกลับมาเป็นฝ่ายรุกในทันที

เมื่อพูดมาถึงจุดนี้ ตกลงว่าใครปฏิเสธการแต่งงานของใครก็ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว อย่างไรเสีย มันก็ไม่ใช่เรื่องว่าเจ้าอยากจะได้หรือไม่ แต่อยู่ที่ว่าเจ้ามันใช้การไม่ได้ต่างหาก ดังนั้นจึงไม่สามารถมีได้

แต่หากพูดในเชิงยุทธศาสตร์แล้ว เซียวเป่าเยว่กลับตกลงไปในกับดักที่หวังหยางวางไว้ล่วงหน้าโดยไม่รู้ตัว ถูกชักนำจนหลงประเด็นไปเรียบร้อยแล้ว

ในกระดานหมากตานี้ ชัยชนะหรือความพ่ายแพ้หลักของคนทั้งสองอยู่ที่การชิงความได้เปรียบในเรื่องสถานะ ไม่ว่าจะยุยงหรือลดทอนคุณค่า แก่นแท้ของมันก็คือการสร้างอำนาจที่เด็ดขาดของฝ่ายตนในสายตาของเผ่าป่าเถื่อน แย่งชิงอำนาจในการควบคุมและอำนาจนำในกิจการที่เกี่ยวกับชาวป่าเถื่อน

ครึ่งกระดานแรกเซียวเป่าเยว่ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบไปแล้ว หลังจากที่มองทะลุและลอกเลียนแบบกลยุทธ์ "มุ่งเน้นไปที่การกดสถานะของอีกฝ่าย" ของหวังหยางแล้ว หากนางสามารถยืนหยัดต่อไปได้ ใช้กำลังจากมุมที่แตกต่างกันอย่างต่อเนื่อง ค่อยๆ ลดทอน "รัศมี" ของหวังหยาง ก็ไม่แน่ว่าอาจจะไม่สามารถพลิกสถานการณ์กลับมาได้ เพราะนางไม่จำเป็นต้องยกระดับสถานะของตนเองกลับขึ้นมาใหม่ ขอเพียงพยายามอย่างเต็มที่ที่จะเหยียบย่ำหวังหยางให้จมดินก็พอแล้ว วิธีการเล่นแบบยอมเจ็บทั้งสองฝ่ายเช่นนี้หากนำออกมาใช้ หวังหยางก็คงจะรับมือได้ไม่ง่ายเช่นกัน