บทที่ 310 ทูต

เล่อหลัวหลัวกดข่มคลื่นอารมณ์ที่ปั่นป่วนในใจ ตอบรับเป็นคนแรก: "หวังซยงวางใจเถอะ ผู้ใดหากกล้าแพร่งพรายออกไปแม้แต่ครึ่งคำ อย่าว่าแต่ท่านไม่ปล่อยมันเลย ข้าก็ไม่ปล่อยมันไว้แน่!"

อ๋างทาก็รีบแสดงท่าทีทันที เสียงดังราวกับระฆังใหญ่: "เรื่องราวในกระโจมวันนี้ ออกจากประตูนี้ไป ก็ให้มันเน่าตายอยู่ในใจ! ไอ้คนไหนคุมลิ้นตัวเองไม่อยู่ ข้าจะถลกหนังมัน!"

ชาวป่าเถื่อนทั้งหลายขานรับพร้อมกัน

ในหูของเซียวเป่าเยว่ได้ยินเสียงชาวป่าเถื่อน ในตาเห็นหวังหยางมีสีหน้าลึกล้ำ ประสานมือคารวะ ในที่สุดสติก็หลุดออกจากความว่างเปล่า ราวกับดิ้นรนโผล่ศีรษะขึ้นมาจากน้ำลึก สำลักอากาศที่เจือไอเย็นเข้าไปอึกหนึ่ง ท่ามกลางความสับสนวุ่นวายก็รวบรวมสติอันเลือนรางขึ้นมาได้เส้นหนึ่ง เพียงแต่สติอันน้อยนิดนี้ ก็ถูกความอับอายและโกรธแค้นที่ถาโถมเข้ามาท่วมท้นไปอย่างรวดเร็ว นางโกรธจนตัวสั่น พูดจาไม่เป็นภาษา:

"ที่ไหน ที่ไหนจะมีเด็ก? เขาพูดจาเหลวไหล เขา! ข้าเดิมที... ข้าไม่เคย... เขาพูดเหลวไหล เขา! จะมีเด็กมาจากที่ไหน? เขา..."