บทที่ 311 เห็นควรว่าจริงหรือไม่

ปฏิกิริยาแรกของเซียวเป่าเยว่ไม่ใช่ความโกรธ หรือจะบอกว่ายังไม่ทันได้โกรธ ปฏิกิริยาแรกของนางคือ——

เขากล้าได้อย่างไร?

นี่คือผู้นำเผ่าป่าเถื่อนแดนใต้นะ ไม่เหมือนกับพวกเซียนเปยทางเหนือ ที่ทั้งมีฐานอำนาจใหญ่โต ขยับทีเดียวสะเทือนไปทั้งร่าง ทั้งยังต้องคำนึงถึงท่าทีและธรรมเนียมของมหาอำนาจ พวกคนป่าเถื่อนถ้าหากไม่สนใจอะไรขึ้นมา เกิดบ้าคลั่งขึ้นมา จะไปสนอะไรว่าทูตหรือไม่ทูต! ตั้งแต่สมัยฮั่นตะวันออกเป็นต้นมา พวกป่าเถื่อนแดนใต้ก่อความวุ่นวายมาน้อยเสียเมื่อไหร่? บัดนี้ในกระโจมก็มีแต่ทหารยามชาวป่าเถื่อน นอกกระโจมก็มีแต่กองทัพชาวป่าเถื่อน เทียบเท่ากับว่าตกอยู่ในเงื้อมมือของพวกป่าเถื่อนแดนใต้อย่างสมบูรณ์ พูดจาแข็งกร้าวหน่อยก็พอทนได้ แต่ถึงกับมาขู่ว่าจะเปิดศึกกันตรงๆ เช่นนี้ ไม่กลัวว่าพวกป่าเถื่อนจะสู้ตายจับเขามาสับเป็นชิ้นๆ รึ? เผ่าเหวินหยางจะสามารถคุ้มครองเขาได้อย่างเต็มที่รึ? อย่าว่าแต่เขาเป็นทูตปลอมเลย ต่อให้เป็นทูตจริงก็ยังไม่กล้าทำเช่นนี้ เขาไปเอาความกล้ามาจากไหน...

แต่ก็นั่นแหละ เขามันใจกล้าบ้าบิ่นถึงเพียงนี้ มีอะไรอีกที่เขาไม่กล้าทำ?

หวังหยางก็ไม่ใช่ว่าจะกล้าไปเสียทุกอย่าง อย่างน้อยในสถานการณ์ที่ยังไม่มั่นใจ เขาก็ย่อมไม่บุ่มบ่ามเอาชีวิตไปเสี่ยงอยู่แล้ว