บทที่ 312 อันว่าทูตนั้น สมควรเป็นเช่นนี้

หวังหยางกดดันพอสมควรแล้ว ก็เปลี่ยนเรื่อง: "แต่แคว้นฉีของพวกเราปกติก็ใช้เหตุผลในการโน้มน้าวผู้คน ภายใต้สถานการณ์ปกติ ย่อมไม่เพราะความใกล้ชิดสนิทสนมแล้วไปลำเอียงเข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง ยุยงให้เกิดความขัดแย้ง ข้ามาที่นี่ ไม่ใช่เพื่อจะมาช่วยเผ่าเหวินหยางรับมือกับเผ่าหย่งหนิง แต่ต้องการจะเปลี่ยนหอกดาบให้เป็นผ้าไหม เพื่อแสวงหาความสงบสุขให้กับดินแดนป่าเถื่อน..."

อ๋างทาไม่เชื่อคำพูดของหวังหยางเลยแม้แต่น้อย เคี้ยวคำว่า "ภายใต้สถานการณ์ปกติ" ห้าคำนี้ สีหน้ามืดครึ้ม

เซียวเป่าเยว่มองหวังหยางที่ท่าทางสงบนิ่ง พูดจาฉะฉาน แววตาซับซ้อน

เพียงได้ยินหวังหยางกล่าวต่อ: "...ในเมื่อพวกเราจะเจรจา เช่นนั้นก็เจรจากันดีๆ อย่ามัวแต่มาข้าจะทุ่มผ้าไหมเท่านี้ เจ้าจะทุ่มผ้าแพรเท่าไหร่ แย่งกันส่งเงินให้เผ่าอู่หนิง ฟังแล้วน่าหัวเราะ ไยมิเคยได้ยินว่านกกระสากับหอยกาบต่อสู้กัน ชาวประมงกลับเป็นผู้ได้ประโยชน์? ในเมื่อเป็นเรื่องของสองเผ่าพวกเรา เช่นนั้นก็ปิดประตู พวกเรามาแก้ปัญหากันเอง ไยต้องไปปล่อยให้เผ่าอู่หนิงได้ประโยชน์——"

อ๋างทาพูดแทรกขึ้นมาทันที: "เผ่าเหวินหยางไม่มีผ้าไหมทอลายเลยสักชิ้น ย่อมต้องยินดีที่จะทำเช่นนี้อยู่แล้ว"