บทที่ 313 มีหน้ามีตา

หวังหยางก็ไม่เปิดโปง แต่กลับยิ้มแล้วกล่าว: "ข้าเพียงแค่พูดถึงความเป็นไปได้หนึ่ง หากโฮ่วเจิงไม่ได้คิดเช่นนั้น นั่นก็ดีที่สุดแล้ว..."

อ๋างทาเพิ่งจะอ้าปากโต้เถียง หวังหยางก็ตวัดพัดขวาง: "เช่นนี้ พวกเราก็ 'มีก็แก้ไข ไม่มีก็จดจำไว้เตือนใจ' หากท่านคิดเช่นนั้นจริงๆ ก็จงแก้ไขเสีย หากท่านไม่ได้คิดเช่นนั้น ก็ถือเสียว่าเป็นการตักเตือนให้ระวัง จริงๆ แล้วข้าก็แค่พูดไปอย่างนั้นเอง ไม่จำเป็นต้องเก็บมาใส่ใจ"

พอประโยคที่ปิดทางทั้งสองด้านนี้หลุดออกมา ก็ทำเอาอ๋างทาถึงกับชะงักไป

เพียงรู้สึกว่าคำพูดโต้แย้งที่เตรียมไว้ว่าจะใช้เรียกความไม่เป็นธรรมนั้น พูดไม่ออกเลย!

คำพูดของหวังหยางฟังเผินๆ ดูเหมือนจะมีเหตุผลมาก แต่ทำไมตนเองถึงได้มีความรู้สึกอัดอั้นตันใจที่ยากจะบรรยายเช่นนี้?