บทที่ 314 เสียงคำรามพยัคฆ์มังกร

สัญญาทั้งหกข้อ ประโยชน์จากไม้ การผูกขาดสินค้าป่า โกดังสินค้าว่านซาน... ที่แท้ยังเล่นแบบนี้ได้อีก...

ถ้าหากจะบอกว่าที่เขาพูดในหอหรูอี้วันนั้นคือยุทธศาสตร์หลักในการปราบปรามชาวป่าเถื่อน เช่นนั้นนี่ก็คือวิธีการดำเนินกลยุทธ์อย่างเป็นรูปธรรม?

เซียวเป่าเยว่ด้านหนึ่งก็เรียนรู้ศิลปะการใช้คำพูดของหวังหยาง อีกด้านหนึ่งก็พยายามทำความเข้าใจแนวคิดของหวังหยาง เพียงรู้สึกว่าได้รับประโยชน์มากมาย

เพียงแต่เรื่องของวาทศิลป์นั้นออกจะลึกลับอยู่บ้าง ไม่ใช่แค่การพูดจาคล่องแคล่ว เนื้อหาแน่นหนา หรือการรอบรู้ในกิจการทางโลก มีความรู้กว้างขวางจดจำแม่นยำ สิ่งเหล่านี้แน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะทำได้ แต่อย่างน้อยก็ยังมีแบบแผนให้ปฏิบัติตามได้ สิ่งที่ทำให้เซียวเป่าเยว่รู้สึกว่ายากจะคาดเดาและเลียนแบบได้ที่สุด ก็คือความสามารถในการปลุกเร้าอารมณ์ สะกดใจคนในยามที่หวังหยางพูด

เมื่อใดควรจะเร็ว เมื่อใดควรจะช้า เมื่อใดควรจะหนัก เมื่อใดควรจะเบา จังหวะที่ละเอียดอ่อนเหล่านี้ถูกเขาควบคุมไว้ได้อย่างพอดิบพอดีภายในคำพูดเพียงไม่กี่ประโยค การฟังเขาพูด ก็เหมือนกับการถูกเส้นด้ายที่มองไม่เห็นชักจูงไป เดี๋ยวก็ทำให้เจ้ารู้สึกเลือดลมพลุ่งพล่าน เดี๋ยวก็ทำให้เจ้ารู้สึกในใจบีบรัด พอรอจนเขาพูดจนเกือบจะจบ เจ้าถึงได้เพิ่งจะตระหนักว่า ตนเองได้เดินตามแนวคิดของเขาไปวนเวียนอยู่ไม่รู้กี่รอบ! ความสงสัยและการต่อต้านก่อนหน้านี้ ก็สลายไปกว่าครึ่งแล้ว ในใจที่ครุ่นคิดอยู่ล้วนเป็นแต่คำพูดของเขา ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามันมีเหตุผล!