บทที่ 315 ข้ารู้อยู่แล้ว!!!

เซียวเป่าเยว่เพียงรู้สึกชาซ่านไปทั่วร่าง ก็เหมือนกับความรู้สึกซาบซึ้งและตื่นเต้นในวันที่ได้ฟังหวังหยางกล่าวถึงทฤษฎีปราบปรามชาวป่าเถื่อน!

เดิมทีนางคิดว่ากระดานหมากตรงหน้านี้ถึงทางตันไร้ทางรอดแล้ว ไม่ว่าจะซ้ายหรือขวาก็ยากที่จะมีช่องทางพลิกผัน คาดไม่ถึงว่าหวังหยางจะเดินหมากพิสดาร ใช้กลยุทธ์เหนือความคาดหมายทำลายวงล้อม ไม่เพียงแต่จะชุบชีวิตมังกรใหญ่ แต่ยังพลิกกลับมากลืนกินดินแดนไปส่วนหนึ่ง!

เพียงแค่เผ่าเหวินหยางและเผ่าหย่งหนิงสองเผ่ารวมกัน เผ่าอู่หนิงก็มิอาจต้านทานได้แล้ว ยิ่งได้แคว้นฉีเป็นทัพหนุน ทั้งยังมีผลประโยชน์ก้อนโตเป็นเครื่องล่อใจ ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ไม่จำเป็นต้องรบพุ่งกัน เรื่องราวก็คลี่คลายแล้ว แผนการนี้ทั้งกลืนกินเผ่าอู่หนิง ทั้งข่มขวัญเผ่าหย่งหนิงและเผ่าเหวินหยาง ทั้งยังเป็นการนำหนึ่งในข้อเสนอในทฤษฎีปราบปรามชาวป่าเถื่อนของเขามาปฏิบัติจริง——

"ติดสินบนหัวหน้าเผ่าของพวกเขา ทำให้บุคคลสำคัญในหมู่พวกเขามีกิจการอยู่ในฝั่งเรา ให้บรรลุถึงขั้นที่ว่าในตัวเจ้ามีข้า ในตัวข้ามีเจ้า ผูกมัดด้วยผลประโยชน์อย่างลึกซึ้ง ถึงเวลานั้นในหมู่ชนเผ่าป่าเถื่อน ผู้ใดคิดจะเปิดศึก ผู้นั้นก็คือศัตรูของส่วนรวม ไม่ต้องรอให้พวกเราลงมือ พวกหัวหน้าที่มีกิจการอยู่ในดินแดนฮั่นเหล่านั้นก็ย่อมไม่ยอม..."

นางเคยครุ่นคิดซ้ำไปซ้ำมาว่า ควรจะทำอย่างไรให้คนป่าเถื่อนมีกิจการในดินแดนฮั่นได้? หากยกให้เปล่าๆ ก็ดูเหมือนเป็นการประจบประแจง ง่ายต่อการปลุกเร้าจิตใจที่โลภและหยิ่งผยองของคนป่าเถื่อน ส่วนเรื่องที่ให้ลงทุนก่อนแล้วค่อยรับผลตอบแทนทีหลัง คนป่าเถื่อนก็ย่อมมิอาจยอมรับได้ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ร่างวิธีการออกมาได้สองสามข้อ หนึ่งคือให้คนป่าเถื่อนกู้ยืมเงิน ให้ยืมเงินไปซื้อกิจการ สองคือหาโอกาสในการปูนบำเหน็จ มอบกิจการให้เป็นรางวัล สามคือใช้กิจการไปแลกเปลี่ยนกับพวกแร่ทองแร่เงินของเผ่าป่าเถื่อน