บทที่ 322 สร้างสถานการณ์

หวังหยางเห็นเซียวเป่าเยว่ยืนตะลึงราวกับท่อนไม้ ก็ส่ายหน้า เสียงถอนหายใจแผ่วเบาดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอ ผสมผสานเข้ากับเสียงปะทุของกองไฟบนแท่นบูชา กลับแฝงไว้ด้วยความรู้สึกถึงกาลเวลาที่ผ่านพ้นไปอย่างยาวนาน ราวกับเทพเจ้าที่กำลังทอดมองลงมายังโลกมนุษย์ ได้ประจักษ์จนคุ้นชินแล้วซึ่งความโง่เขลาและการหลงลืมของเหล่าสรรพสัตว์:

"เจ้าเด็กโง่ สองร้อยปีก่อนข้าได้ให้สัญญากับอี๋ตู ร้อยปีก่อนข้าเลือกเจ้ามาเป็นทาส บัดนี้เผ่าอี๋ตูได้ประจักษ์แล้ว องค์ประมุขจุติลงมาแล้ว ยังมิอาจปลุกเสี้ยวส่วนใดในดวงวิญญาณของเจ้าให้ตื่นขึ้นมาได้อีกรึ?"

ชาวป่าเถื่อนทั้งหลายต่างก็มองจนตาค้าง เป่าเยว่ก็ฟังจนมึนงงไปเช่นกัน

อะ... อะไร... ดวงวิญญาณอะไร???

เซียวเป่าเยว่เป็นถึงคุณหนูสูงศักดิ์จากจวนโหว ที่ไหนจะเคยเจอสถานการณ์เช่นนี้? ร่างแข็งทื่ออยู่บนแท่นบูชาในทันที!