บทที่ 323 ทูตสวรรค์

นี่คือการควบคุมจิตใจคนโดยทั่วไปอย่างชัดเจน

ในบรรดาชาวป่าเถื่อนมากมายที่อยู่ในลานแห่งนี้ ผู้ที่ยังคงคลางแคลงใจย่อมต้องมี และยังมีอยู่ไม่น้อย แต่กลับไม่มีผู้ใดกล้าก้าวออกมา

เพราะในท่ามกลางกลุ่มคน การกระทำใดๆ ที่ขัดต่อความเป็นหนึ่งเดียวของกลุ่ม ย่อมต้องเผชิญหน้ากับแรงกดดัน หวังหยางเริ่มด้วยการนำพาทุกคนน้อมส่งองค์ผานอ๋อง หนึ่งคือเพื่อทำให้แรงกดดันของกลุ่มนี้ปรากฏเป็นรูปธรรม สองคือเพื่อยืมบารมีของผานอ๋อง มาสร้างอำนาจให้กับตนเอง ผิวเผินแม้จะคุกเข่าให้กับผานอ๋อง แต่ก็เท่ากับเป็นการสนับสนุนคำพูดและการกระทำรวมถึงสถานะของหวังหยางไปในตัว

จากนั้นหวังหยางก็เชื่อมโยง "การเชื่อข้า" เข้ากับการ "ไม่กระทำ" (ก็คือการไม่เคลื่อนไหว) ที่ทั้งง่ายดาย เป็นฝ่ายถูกกระทำ และมีความเสี่ยงต่ำ และเชื่อมโยง "การสงสัยข้า" เข้ากับการ "กระทำ" (ก็คือการก้าวออกมา) ที่ทั้งยากลำบาก เป็นฝ่ายกระทำ และมีความเสี่ยงสูง ภายใต้สภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยแรงกดดันและความไม่แน่นอน การไม่กระทำคือทางเลือกตามสัญชาตญาณของมนุษย์เพื่อหลีกเลี่ยงความเสี่ยง ทั้งไม่จำเป็นต้องชั่งน้ำหนัก ทั้งไม่จำเป็นต้องใช้ความกล้าหาญ ขอเพียงแค่รักษาท่าทางเดิมไว้ไม่เคลื่อนไหว ก็ไม่ต้องไปแบกรับผลลัพธ์ที่มิอาจล่วงรู้ได้จากการ "ก้าวออกมา"

และยิ่งไม่มีคนก้าวออกมา ผู้ที่สงสัยก็จะยิ่งคิดว่าตนเองเป็นคนส่วนน้อย ยิ่งคิดว่าตนเองเป็นคนส่วนน้อย ก็จะยิ่งไม่มีผู้ใดกล้าก้าวออกมา