บทที่ 324 นั่งแสดงธรรม

นักบวชร่างเล็กค่อยๆ ลดแขนเสื้อที่สั่นเทาลง สบตากับแววตาที่จริงใจและอ่อนโยนของหวังหยาง ในใจสับสนวุ่นวาย กล่าวเสียงสั่น: "เจ้า... เป็นจริงๆ... เป็นจริงๆ... แต่ แต่ถ้าหากเซิ่งหมานป๋าตันฟังผิด แล้วเหตุใดผานอ๋องจึงไม่บอกเขาล่ะ——"

หวังหยางส่ายหน้า: "เจตนาของผานอ๋อง มิใช่สิ่งที่เจ้าจะคาดเดาได้ แม้ป๋าตันจะฟังเทพดำรัสผิดไป แต่ในใจของเขาก็เปี่ยมไปด้วยความสัตย์จริง มีหวังที่จะได้เป็นผู้ส่งสารแห่งเทพ ผานอ๋องจึงได้ซ่อนเร้นความลับเอาไว้ชั่วคราว นี่คือบททดสอบที่ผานอ๋องมีต่อเขา เพื่อดูว่าเขาจะสามารถตระหนักถึงความผิดพลาดในชั่วชีวิตที่เหลืออยู่ได้หรือไม่ ขจัดอคติในใจของเขาได้หรือไม่ ขณะเดียวกันนี่ก็คือบททดสอบที่ผานอ๋องมีต่อเผ่าอี๋ตูเช่นกัน เพื่อดูว่าเมื่อใดคนในเผ่าจะสามารถเข้าใจเจตนาที่แท้จริงของผานอ๋องได้ เพื่อฝึกฝนดวงตาของพวกเจ้าให้แยกแยะสัจธรรมที่แท้จริงได้

อีกทั้งในยามนั้นเผ่าพันธุ์ถูกชาวฮั่นบีบคั้น ป๋าตันถ่ายทอดเทพดำรัสที่ผิดพลาด แม้จะห่างไกลจากเส้นทางของผานอ๋อง แต่กลับรวบรวมจิตใจที่กระจัดกระจายให้เป็นหนึ่งเดียวโดยไม่รู้ตัว ค่อยๆ บ่มเพาะรากฐานแห่งความเจริญรุ่งเรืองขึ้นมา ดังนั้นสหายข้า โปรดอย่าได้เคียดแค้นป๋าตันเลย แม้ว่าเขาจะทำผิดพลาดไปโดยไม่ตั้งใจ แต่เขาก็มิใช่คนที่ไร้ซึ่งคุณงามความดี——"

หวังหยางยืดตัวตรง ใบหน้าปรากฏแววเมตตาเวทนา ราวกับกำลังบอกเล่าถึงความจงรักภักดีที่ไม่มีผู้ใดเข้าใจแทนป๋าตัน สายตาของนักบวชร่างเล็กก็เผลอเคลื่อนตามหวังหยางไปโดยไม่รู้ตัว เงยหน้าขึ้นมอง

หวังหยางกล่าวต่อ: "เขาคือบ่าวผู้ซื่อสัตย์ของผานอ๋อง แม้จะเข้าใจเส้นทางผิดไป แต่ก็ยังคงยึดมั่นในจิตใจที่จะรับใช้ผานอ๋องเสมอมา เขาใช้วิธีการที่ผิดพลาด ปั้นภาชนะดินเผาที่บิดเบี้ยวออกมา แต่ในภาชนะดินเผาใบนี้กลับเคยบรรจุน้ำพุแห่งชีวิตเอาไว้ ค้ำจุนเผ่าพันธุ์ให้เดินทางข้ามผ่านถิ่นทุรกันดาร"