บทที่ 327 หายนะยืนยาว

ค่ายป่าเถื่อน, กระท่อมไม้

ภายในห้องมีไอสีขาวลึกลับลอยอ้อยอิ่ง ไหลเอื่อย แผ่ซ่านออกมา

หวังหยางนั่งอยู่ที่หน้าประตู ร่างกายถูกห้อมล้อมด้วยไอสีขาว ราวกับนั่งอยู่ท่ามกลางทะเลเมฆ

แสงยามอัสดงสีทองคำ สาดส่องกระทบไอสีขาวที่ลอยฟุ้งขึ้นมา สะท้อนเกิดเป็นประกายแสงจางๆ เคลือบเงาร่างของหวังหยางไว้ด้วยขอบเงาที่ดูเลือนรางไม่สมจริง

ชาวป่าเถื่อนที่กำลังต่อแถวรอรับพรจากทูตสวรรค์ เมื่อเห็นภาพนี้ ต่างก็กลั้นลมหายใจ คุกเข่าโขกศีรษะ ราวกับกำลังคารวะเทพเจ้า!