บทที่ 329 หวังหยาง ข้าจะสู้กับเจ้า!

ค่ายป่าเถื่อนจมดิ่งสู่ความมืดมิดยามค่ำคืน มีเพียงสายลมภูเขาที่ร่ำไห้คร่ำครวญอยู่ที่ชายคา

นอกกระท่อมไม้ องครักษ์ศักดิ์สิทธิ์ได้ทำการเคลียร์พื้นที่แล้ว และยืนล้อมเป็นวงป้องกันอย่างแน่นหนา กำหนดเขตหวงห้ามขนาดหย่อมหนึ่งไว้นอกกระท่อม ไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้าใกล้ แต่ก็ยังมีเหล่าผู้ศรัทธาที่ถอยไปคุกเข่าคำนับอยู่ไกลๆ อย่างไรก็ไม่ยอมจากไป

ภายในกระท่อม หวังหยางและเป่าเยว่กำลังกระซิบกระซาบกัน

"เจ้าคิดว่าเขาจะมาอีกหรือไม่?" เป่าเยว่ถาม

"ก็อาจจะ" หวังหยางตอบ