บทที่ 336 เปิดไพ่

เป่าเยว่พูดในสิ่งที่ไม่ได้นอกเหนือไปจากข้อมูลที่หวังหยางเคยสืบรู้มาก่อน แต่ทว่านี่กลับเป็นคำอธิบายที่สมบูรณ์และเป็นระบบระเบียบที่สุดเท่าที่เขาเคยได้ยินมา ขุนนางบัณฑิตมากมายในเรื่องนี้ก็ยังรู้เพียงครึ่งๆ กลางๆ คาดไม่ถึงว่าเซียวเป่าเยว่จะกลับเข้าใจเรื่องนี้อย่างถ่องแท้ถึงเพียงนี้ หากนางยอมเล่าให้ฟังเสียตั้งแต่แรก ตนเองไฉนเลยจะต้องมาเสียสมองวางแผน ตีสนิทเพื่อล้วงความลับ!

แต่ต่อให้นางจะเล่าให้ฟังตั้งแต่แรก ตนเองเกรงว่าก็คงไม่กล้าเชื่อ ยังคงต้องไปตรวจสอบยืนยันผ่านช่องทางอื่นอีกอยู่ดีถึงจะวางใจได้

ในใจของหวังหยางไหววูบ มองไปที่เซียวเป่าเยว่ สีหน้ากระตือรือร้น เพิ่งจะอ้าปาก ก็ถูกเป่าเยว่ขัดจังหวะ: "เจ้าอย่าได้มาคิดแผนอะไรกับข้า ข้าไม่มีความสามารถขนาดนั้น หากเป็นก่อนที่จะมีการตรวจสอบทะเบียนราษฎร์ ก็ยังพอจะมีหนทางให้ใช้ได้อยู่บ้าง ในตอนนั้นทะเบียนอำเภอก็ยังไม่ได้มีการตรวจสอบเทียบเคียงกัน รายงานตรงไปยังแคว้นเลย แคว้นก็ไม่ได้เก็บสำเนาไว้ ตรวจสอบเสร็จก็ส่งกลับคืนให้อำเภอ สภาซ่างซูยิ่งไปกว่านั้น สามปีถึงจะจัดทำทะเบียนราษฎร์สักครั้งหนึ่ง การจัดการก็ไม่ได้เข้มงวดอะไร ดังนั้นขอเพียงแค่วางแผนได้รอบคอบ การแอบเพิ่มชื่อเข้าไปในทะเบียนบ้าน การแอบแก้ไขปีเดือน ก็ไม่ใช่เรื่องที่ยากเย็นอะไรนัก แม้แต่ตำแหน่งยศถาบรรดาศักดิ์ของบิดาปู่ก็ยังสามารถใช้เงินแก้ไขเปลี่ยนแปลงได้

แต่บัดนี้มันไม่เหมือนกันแล้ว ตั้งแต่อำเภอไปจนถึงแคว้น แล้วก็ไปถึงสภาซ่างซู ตรวจสอบกันชั้นแล้วชั้นเล่า ทะเบียนราษฎร์แต่ละฉบับก็ต้องตรวจสอบเทียบเคียงกัน ไม่ยอมให้มีช่องโหว่แม้แต่น้อย เจ้ายังมีทะเบียนชั่วคราวอีก ทั้งยังเกี่ยวข้องไปถึงจวนมณฑล เรื่องราวมันก็ยิ่งยากเข้าไปใหญ่ แก้ไขที่หนึ่งได้ ก็แก้ไขที่อื่นไม่ได้ ประกอบกับทะเบียนชนชั้นสูงก็ไม่เหมือนกับทะเบียนราษฎร์ทั่วไป เพียงแค่มีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ก็จะกระทบไปถึงวงศ์ตระกูลและสายสกุล ขุนนางทั่วไปเดิมทีไม่กล้าแตะต้อง ยิ่งไปกว่านั้นนี่ยังเป็นทะเบียนชนชั้นสูงของตระกูลหวังแห่งหลางหยาอีก ขอเพียงในทะเบียนลำดับวงศ์ตระกูลของตระกูลหวังไม่มีชื่อ ต่อให้จะทำทะเบียนบ้านได้สมบูรณ์แบบเพียงใดก็ไร้ประโยชน์ และทะเบียนลำดับวงศ์ตระกูลของตระกูลหวัง ต่อให้เป็นองค์จักรพรรดิก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะไปก้าวก่าย ดังนั้นต่อให้เป็นก่อนที่จะมีการตรวจสอบทะเบียนราษฎร์ ก็มีคนน้อยมากที่จะกล้ามาแอบอ้างทะเบียนของตระกูลชั้นสูงอันดับหนึ่ง ส่วนใหญ่ก็จะไปหาตระกูลปลายแถวเพื่อไต่เต้าขึ้นมา เจ้าช่างใจกล้านัก..."

เป่าเยว่มองหวังหยาง มุมปากมีรอยยิ้ม