บทที่ 337 ควบคุมอยู่หมัด

มุมปากของจางเอ้อร์มีรอยยิ้ม กดเสียงต่ำ: "กุญแจอยู่ที่พ่อเจ้ามิใช่รึ——"

อาอู่ตกใจจนรีบโบกมือไม่หยุด: "ไม่ได้ๆ ถ้าหากถูกคนพบเข้าก็จบกัน!"

จางเอ้อร์เห็นอาอู่ไม่พูดอะไรอย่างอื่น พูดเพียงแค่กลัวว่าจะถูกคนพบเข้า ในใจก็ยิ่งมั่นใจมากขึ้น: "พวกเราก็แค่แอบหยิบของมีค่าสักสองสามชิ้นออกไปขาย ในเรือนมีของตั้งมากมาย หายไปสักสองสามชิ้นใครมันจะไปรู้ได้? ต่อให้คนตระกูลหวังมารับช่วงต่อ ก็ไม่รู้หรอกว่าตกลงแล้วมีของอยู่ทั้งหมดเท่าไหร่! พวกเราหยิบไปน้อยๆ หน่อย เจ้าไม่พูด ข้าไม่พูด ผีสางเทวดาก็ไม่รู้"

อาอู่ทั้งสับสนทั้งหวาดกลัว น้ำเสียงสั่นเทาอยู่บ้าง: "แต่ว่า... แต่ว่า..."

เสียงของจางเอ้อร์ราวกับเคลือบไว้ด้วยน้ำผึ้ง เกลี้ยกล่อมต่อไป: "อย่าว่าแต่ไม่มีใครรู้เลย ต่อให้รู้เข้า ก็ไม่กล้าป่าวประกาศหรอก ตอนนี้ในเมืองวุ่นวายขนาดนี้ เรือนก็ไม่มีเจ้านายอยู่ ของหายไปสักสองสามชิ้นก็ไม่มีหลักฐาน ใครมันจะไปพูดได้เต็มปากว่าหายไปหรือเป็นอะไรไป ทางการไม่มาสนใจเรื่องเล็กน้อยแบบนี้หรอก! เด็กฉลาดอย่างอาอู่เจ้า หรือจะไม่รู้ว่า ในยุคสมัยเช่นนี้ เงินก็คือชีวิตนะ!