บทที่ 338 ยั่วยวน

เรื่องที่หวังไท่ข่มขู่เขา เขาไม่เคยเล่าให้เซียวเป่าเยว่ฟังมาก่อน การที่เซียวเป่าเยว่สรุปว่าเขาเป็นคนตระกูลหวัง ไม่แน่ว่าอาจจะเกี่ยวข้องกับการไปมาหาสู่ระหว่างเขากับหวังไท่ด้วย บัดนี้แม้เป่าเยว่จะยินยอมช่วยเหลือ แต่หวังหยางก็ยังไม่คิดที่จะเล่าเรื่องนี้ให้เป่าเยว่ฟัง

หนึ่งคือ ก่อนหน้านี้เขาเคยยืมเรื่องของอู๋เฉียนไปหยั่งเชิงหวังไท่ บอกว่าหวังไท่ "ติดต่อกับองค์ชาย" หวังไท่มีปฏิกิริยารุนแรงมาก หากเบื้องหลังของเป่าเยว่คือองค์รัชทายาท เช่นนั้นเบื้องหลังของหวังไท่คือผู้ใด? ดังนั้นไม่ว่าจะเปิดเผยเรื่องเป่าเยว่ให้หวังไท่รู้ หรือเปิดเผยเรื่องหวังไท่ให้เป่าเยว่รู้ ก็ล้วนมีความเป็นไปได้ที่จะถูกดึงเข้าไปพัวพันกับการต่อสู้แย่งชิงระหว่างองค์ชายอย่างไม่รู้เหนือรู้ใต้ นับว่าไม่ฉลาดอย่างยิ่ง

สองคือ ตนเองมีไพ่ในมือกี่ใบ แน่นอนว่าย่อมไม่สามารถเปิดเผยให้คนอื่นเห็นได้ทั้งหมด ขอเพียงเป่าเยว่ไม่รู้ว่าหวังไท่กับเขามีสถานการณ์เป็นอย่างไร หวังไท่ก็อาจจะถูกตนเองนำมาใช้เป็นไพ่ลวงได้ การถือเจ้าเฒ่านี่ไว้เป็นไพ่ในมือ ให้เป่าเยว่คาดเดาไส้พุงไม่ถูก ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นเรื่องเลวร้าย

หวังหยางกล่าวอย่างไม่ร้อนตัว: "อาศัยความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับเขา ก็น่าจะยอมช่วยกระมัง"

เป่าเยว่หันกลับมามองหวังหยาง หางตาชี้ขึ้นเล็กน้อยอย่างล้อเลียน: "เจ้ากำลังสร้างภาพรึ?"